Παρασκευή...1η Ιουνίου...η εκπαίδευση των επιλέκτων και η μετατροπή τους σε φονικές μηχανές στο Κεπάλ(Κέντρο εκπαίδευσης Παλάσκας)ολοκληρώνεται. Βγαίνοντας ατενίζω τον καθαρό ουρανό και μυρίζω τον αέρα της ελευθερίας...20 μέρες κάτω απο τις πλέον αντίξοες συνθήκες.Μάθαμε να πετάμε διαστημόπλοια, να εξαφανίζουμε Βιετκόνγκ,να εξολοθρεύουμε εξωγήινους,να σφουγγαρίζουμε πατώματα. Τα μάθαμε όλα και τα μάθαμε καλά.
Πέρασαν κάποιες μέρες μέχρι να φτάσω στα επιθυμητά επίπεδα ενέργειας. Η εξάντληση ήταν πολύ μεγάλη. Όταν λοιπόν άρχισα να σκέφτομαι και πάλι-20 μέρες αυτή η λειτουργία ήταν ανενεργή-μου ήρθε μια λέξη στο μυαλό.Blog.Σκέφτηκα,τι καινούργια ποστ θα έχουν γραφτεί. Με έκπληξη είδα κάποια που αφορούσαν την εκπαίδευση μου στα μπουντρούμια του Κεπάλ, συνοδευόμενα απο αντίστοιχες ευχές. Συγκινήθηκα,πήγα να κλάψω. Ένας Palaskian όμως δεν κλαίει ποτέ ή τουλάχιστον έτσι μας έλεγαν όταν μας χτύπαγαν με το μαστίγιο. Αφού σκούπισα βεβιασμένα ένα δάκρυ κοιτάζοντας προσεχτικά μην με δει κανείς ξεκίνησα να γράφω αυτό το ποστ.

Υ.Γ.1 Ευχαριστώ για τις ευχές παίδες. Η πατρίδα και όλοι εσείς μπορείτε πλέον να κοιμάστε ήσυχοι.

Υ.Γ.2 Πέρα απ'την πλάκα μας έσκισαν στο Κεπάλ, αλλά είχε και τον χαβαλέ του.

Υ.Γ.3 Για να ετοιμάζονται οι επόμενοι...