Άλλη μία φορά στη γνώριμη οικονομική κατάσταση: κοιτάς το υπόλοιπο του λογαριασμού σου και ακολουθεί η επόμενη διαδοχή σκέψεων:
1. Πόσες μέρες είπαμε μέχρι να ξαναπληρωθώ;
2. Ενοίκιο, βενζίνες ποσό X.
3. υπόλοιπο μείον Χ δια του αριθμού των ημερών.
4. Αποτέλεσμα: το καθημερινό μερίδιο είναι μικρότερο ενός venti white mocha + chicken club...
5. Υπομονή...
Ώρες ώρες σκέφτομαι τι καλά που θα ήτανε να είχα μία πραγματική δουλειά. Να μπορούσα στο τέλος της μέρας να πάω σε όποιο εστιατόριο θέλω με τους φίλους μου ή το έτερον μου ήμισυ, να έχω μια ντουλάπα γεμάτη ρουχαλάκια για κάθε περίσταση και να μην έχω να σκεφτώ την αποπληρωμή της πιστωτικής μου κάρτας, παρά μόνο αν κάνω κάποια παράλογη συναλλαγή. Μικροαστισμός; Οι επιφανειακές αναζητήσεις μιας γενιάς που μεγάλωσε με λανθασμένες προτεραιότητες; Η εξασφάλιση της οικονομικής επιφάνειας που θα σου επιτρέψει να ασχολείσαι με πιο ουσιαστικά πράγματα; Δεν ξέρω. Πάντως ώρες ώρες περνάει από το μυαλό μου πόσο καλύτερα είναι τα πράγματα όταν δε σκέφτεσαι πόσο κοστίζει το αλλόκοτο πιάτο στο μενού που σου κινεί την περιέργεια, αλλά απλά το δοκιμάζεις.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
3 σχόλια:
Evita kai egw exw niwsei kapws etsi kata kerous. To xrhma einai mia pragmatikothta pantws kai den thewrw oti h epidioksh tou apotelei mikroastismo.
O mikroastismos kata thn gnwmh mou einai mia diastash pou oloi thn exoume mesa mas (oloi kata kerous ligourevomaste ylika pragmata). To thema einai na mhn mas kyrievei kai na mhn ginomaste eksoloklhrou mikroastoi. Enas tetoios kindinos omos erxete otan arxisei na bgenei sobaro xrhma ...
Apo thn allh oi prasines arkoudes ths andalousias oi opoies paragoun mpe gala tis kryes nyxtes tou xeimwna athoes kai pexnidiares opws einai apo thn fysh tous den tha skeftontousan pote na stiloun ena diasthmoploio sthn kryfh plevra tou dia kai na diataraksoun thn hremh zwh tw eksoghinwn ksederfwn tous opos tha elege kai o bloger (epitelous)toykosporos.
δε γίνεται να σου λείπει και να λιγουρεύεσαι το παράξενο πιάτο στο εστιατόριο όταν για αλμυρό υπάρχει το "Προδόρπιο" στην Ασκληπιού, το "Ρούστερς" στην Καλλιθέα, παγωτό στον "Κρίνο" και η γλυκιά ημισέληνη αμαρτία στο "Ciao" στο Παγκράτι...Μπλιαχ τα 'χω σιχαθεί όλα...Πόσο μικροαστός έχω γίνει... Και ακόμα ψάχνω την τέλεια ζαμπονοτυρόπιτα, αυτή που τρώγαμε σχολείο με την ξεραμένη σαλτσούλα και δεν τη βρίσκω πουθενά!!
Αλήθεια πότε θα βγουν μαγαζιά που θα σερβίρουν μια γαβάθα αχνιστή φασολάδα μετά το Σαββατόβραδο ξενύχτι;
Τα φαντάζομαι ως "βρώμικα", κλασσικά καροτσάκια με μεγάλα καζάνια με σούπες με διάφορα μπαχαρικά, όπως στο Camden...
Θα ταν ωραία μόδα..
Thanks ρε παιδιά! Με κάνετε και νιώθω λιγάκι πιο ok. Μετά από πολύχρονες έρευνες μου στο φαγητό, θα κάνω την εξής διάκριση του εξαιρετικού φαγητού:
Εξαιρετικό φαγητό τύπου Ι: περιέχει υπερβολικές ποσότητες λίπους, ζάχαρης ή αλατιού. Εδώ εντάσσεται η μερέντα, το κρουασάν της ciao, κ.λ.π.
Εξαιρετικό φαγητό τύπου ΙΙ: φαγητό εξαιρετικής γεύσης λόγω παράξενου συνδυασμού, φρέσκων υλικών ή/και μπελαλίδικης μαγειρικής.
Τύπου Ι βρίσκεις εύκολα και φθηνά. Τύπου ΙΙ άντε να πετύχεις μερακλή μάγειρα και προσιτές τιμές... Τύπου Ι θα γίνεις γιοβαρελάκι με αθηροσκλήρωση αν το παρακάνεις, τύπου ΙΙ θα ζήσεις και θα τα χιλιάσεις. Κάποια στιγμή πρέπει να φερθούμε και σε αυτό το δύστυχο το σώμα μας με σεβασμό (τώρα το θυμήθηκα...)
Δημοσίευση σχολίου