Τώρα που σιγά σιγά ολοκληρώνεται η θητεία μου και με έχει ποιάσει μια ακαταμάχητη χαζοχαρουμενίτιδα(που λέει και ο ποιητής Juanito) , έχω την διάθεση να εκτονώσω το συναίσθημα μου αυτό με ένα ποίημα, για όλες αυτές τις στιγμές που πέρασα παρέα με τα ζωάκια της φύσης και των γραφείων στη θητεία μου.

Πάνω στις στέγες κάθονταν
δυο γλάροι και κοιτάζαν
και τα στενά εκμαύλιζαν
και τα κουτιά ανοίγαν

Και ρώταγαν και μίλαγαν
και στο λουτρό πηγαίναν
οι αλέπουδες έρχονταν
οι ποντικοί δουλεύαν

Οι κάστορες πλενόντουσαν
μες στα φοφίκο όλοι
οι πέστροφες σπαρτάριζαν
και πίναν βιτριόλι

κι οι κουκουβάγιες οι τυφλές
τη τύφλα τους δεν ξέρουν
μα και οι σκύλοι οι κουτσοί
ακόμα δεν χωνέψαν

αυτά που τους εφύλαξαν
οι μόνιμοι αγύρτες
που σαν σκοποί καθόντουσαν
και κάνανε κακά τους.