Μαλακίες

Σήμερα σκεφτόμουν αρκετά την περίοδο που μετακόμισα από την Αθήνα. Είναι περίεργο ότι πολλές φορές έχω ονειρευτεί είτε ότι παρέμεινα κρυφά σε εκείνο το καταγοδιαμέρισμα ή ότι εκ των υστέρων γύριζα και τρύπωνα εκεί κρυφά για μέρες. Φυσικά ποτέ στο όνειρο μου δεν υπήρχε έπειτα ένοικος και πάντα η επιστροφή συνοδευότανε από μία ενοχική συγκάλυψη. Φοβάμαι να το αναλύσω γιατί δε θέλω να το ανάγω σε υπεραπλουστευμένα σοφίσματα. Άλλωστε και οι άνθρωποι τους όποιους πιστεύουμε ως ιδιαίτερα ενορατικούς πολλές φορές αποδεικνύονται απλά πιο δυναμικοί και αριβιστές από το μέσο. Διάβαζα ότι ο Freud είχε τη συνήθεια να πετάει στον αέρα τολμηρές θεωρίες που ανάγκαζαν άλλους επιστήμονες να το ερευνήσουν, παρέχοντας στον ίδιο υλικό που βρώμικα προσεταιριζότανε και αφομίωνε στις θεωρίες "του". Όσο και αν θες μερικές φορές να ελπίζεις ότι κάποιος θα προνοήσει για σένα (θες ο πατέρας σου, θες ο Θεούλης, θες ο καλός ο κόσμος, θες ο καλός σου και πάει λέγοντας...) όσο μεγαλώνεις μαθαίνεις ότι ο μόνος τρόπος να βρεις το δρόμο σου είναι να πάρεις κάθε μονοπάτι μέχρι να ξεστραβωθείς και να καταλάβεις που βρίσκεσαι.