Καρμπομάρα

Τελειώνοντας ένα πιάτο μακαρόνια, πολύ σύντομα μετά την τέρψη του ουρανίσκου, έρχεται αυτό το γνώριμο συναίσθημα κορεσμού -ναι σωστά μιλάω για το συναίσθημα, όχι την αίσθηση- που πολύ σοφά είχαμε ορίσει ως 'καρμπομάρα' με το φίλο μπλόγκερ Αφάνα στο παρελθόν. Το σώμα ακινητοποιείται, τα βλέφαρα γλαρώνουν και το μυαλό μεταβαίνει σε μια φάση κενού, αλλά αρκετά γρήγορα επέρχεται ένα σημείο πνευματικής διαύγειας, λόγω της επίδρασης των υδατανθράκων. Είναι η στιγμή που με το τελευταίο μακαρόνι κάνουμε την κίνηση σκούπα, μαζεύουμε ότι σαλτσα κ τυρί έχει απομείνει για την τελευταία μπουκιά...και οι σκέψεις τρέχουν.

Είναι τέλος εποχής.  Κάποια πράγματα έχουν κάνει τον κύκλο τους. Το νιώθεις. Μια γλυκόπικρη νοσταλγία για το εγγύς παρελθόν, μια αδημονία για το άμεσο μέλλον. Στη φάση των αλλαγών, μπορείς να ξεχωρίσεις τα σταθερά σου. Τα αξιολογείς. Εκτιμάς πράγματα ίσως πρώτη φορά. Εκπλήσσεσαι. Αντλείς δύναμη για να ολοκληρώσεις τον κύκλο.-και να ξεκινήσεις άλλον.