Κι όμως είμαι (ακόμα/ πάλι) εδώ

Είναι πάρα πολύ δύσκολο να χωρέσω σε λόγια τα όσα έχω νιώσει τις τελευταίες μέρες. Δυσκολεύεται κανείς να φανταστεί πως το να κάθεσαι στο μπαλκόνι του σπιτιού σου, μπορεί να σου προκαλέσει τόσο δυνατά συναισθήματα, μέσα σε ένα στιγμίαιο realization ότι απλά γύρισες πίσω. Πόσο σε γεμίζει το σκηνικό του σταθμού του ηλεκτρικού του Πειραιά μετά από πολλές ώρες στα ξένα πίνωντας φραπεδάκια και ακούγωντας ρυθμό fm μέσω του live24 επιθυμώντας διακαώς ένα καφέ με θέα το Σαρωνικό. Πολλή αγάπη σε όλους στη Μυτιλήνη, την Πάτρα, τη Νάξο, τη Κεφαλλονιά, την Αθήνα, τα Κουφονήσια, τη Σκόπελο, κ.λ.π., κ.λ.π.