Όπως έφτιαχνα καφέ να ανοίξει το μάτι και να αρχίσει να στροφάρει το χαζοκούτι (μπας και βγάλουμε δουλειά σήμερα) έδωσα λίγη σημασία στο σκοπό που τριγύρναγε στο μυαλό μου. Είναι ένα από τα γνωστά τραγούδια του Σιδηρόπουλου που έχω χρόνια να ακούσω αλλά είναι πολύ συναφές στη συζήτηση περί επιλογών στη ζωή μας.
Οταν κάποιο βράδυ θα σε ξυπνήσει απότομη η κραυγή σουκαι τρέξεις στη μαμά σου να το πεις
και εκείνη τρομαγμένη μες στο ψυγείο κλείσει τη φωνή σου
θα 'ναι αργά μεσάνυχτα και θα 'χεις κουραστεί
Οταν θα αγαπήσεις το γέλιο σου και την αναπνοή σου
και δεις πως έχεις κάτι να μας πεις
στο πλάι σου ο άνθρωπος που διάλεξες βιτρίνα στη ζωή σου
τριάκοντα αργύρια αντίτιμο σιωπής
Πες μας τι θα γίνει αν κάποτε αγγίξεις το κορμί σου
και το 'βρεις τσακισμένο απ' τις πληγές
και γύρω σου κούκλες χλωμές ανίκανες να ακούσουν τη φωνή σου
και οι αλήθειες σου να σέρνονται στο πάτωμα γυμνές.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου