Φορώντας τις ψιλοτάκουνες γόβες μου, το μεταξωτό μου μάυρο τιραντάκι και το κάπρι μου πέρασα επιτέλους και το τελευταίο σημείο ελέγχου. Επιτέλους, ελληνικό ξεφάντωμα, σκέφτηκα. Δύο βήματα πιο πέρα σαστισμένη από το θέαμα που αντικρύζω, στέκομαι στα σκαλιά. Μία αρένα από καρέκλες. Μερικές σειρές στο κέντρο εμπρός από τη σκηνή με καθισμένους μεσήλικες απόδημους Έλληνες και μία μόνο από τις πτέρυγες που εκτείνονται ακτινωτά από τη σκηνή με κάποιες σειρές γεμάτες. Πλάκα κάνετε, σκέφτηκα. Και εγώ που νόμιζα ότι ήρθα σε μπουζούκια... Λίγα λεπτά αργότερα, και αφού αλλάξαμε θέσεις και απογοητεύτηκα από το κοινό που τηρούσε σιγή ιχθύος παρά τις προτροπές Νίνο και Νατάσας να "πάμε όλοι μαζί", σηκώθηκα από τη θέση μου. Η μόνη όρθια στην σχεδόν άδεια μου κερκίδα, χτυπιόμουνα και λικνιζόμουνα αποδεικνύοντας ότι α)Ξέρω καλύτερα τους στίχους από το Νίνο, β)Είμαι κακόφωνη. Με τα πολλά άφησα το σνομπ, δήθεν, "και καλά" υφάκι εκεί που θα έπρεπε να το έχουμε όλοι μας και απέδειξα στον εαυτό μου ότι τα πράγματα είναι ότι εμείς τα κάνουμε.
Κάποιες ώρες αργότερα και μετά από πολύ χορό, μία βόλτα στο καζίνο όπου δινόταν η συναυλία (by the way ο τέλειος παραμυθότοπος: ασύλληπτη χλιδή) βρέθηκα στο αυτοκίνητο, στη βροχή, με τις "πενιές" να παίζουν αδιάλειπτα και το μυαλό μου να τρέχει. Κάτι τέτοιες ώρες λέω βλογημένη η δύναμη που με προίκισε μ'αντίληψη και νόηση. Κάτι τέτοιες ώρες σκέφτομαι πιο καθαρά παρά ποτέ, βλέπω ποιά είμαι και τι κάνω. Δεν έχει τόση σημασία ποιες ήταν οι δικές μου σκέψεις, τι είδα μέσα μου εκείνες τις ώρες. Σημασία έχει ότι όταν αφήνουμε τα περιθώρια στους εαυτούς μας, βλέπουμε πολύ καθαρά που θέλουμε να πάμε. Και οι βουλήσεις μας δεν περιμένουν από μας να τις χτίσουμε, είναι ήδη εκεί, περιμένουν από μας μόνο να μην εθελοτυφλούμε και να είμαστε ειλικρινείς στους εαυτούς μας. Ζυγίζοντας στο ένα σκέλος τη χαρά που νιώθεις όταν έχεις πάει ένα βήμα πιο κοντά στην πληρότητα, όταν έψαξες μέσα σου τι θες και σαν άνθρωπος (και όχι ανθρωπάκι) έκανες δική σου κάποια γη και στο άλλο σκέλος τις προσωπίδες που ορθώνουμε να κρύψουν τα δύσμορφα και κενά μέλη της ύπαρξης μας, τότε ξέρουμε η ζυγαριά που κλίνει. Κλείνοντας γιατί μάλλον έχω γίνει πιο μαύρη και από τον Καζαντζίδη, να πω ότι δε νιώθω ανθρωπάκι. Σίγουρα κάθε βήμα μας ρουφάει πολύ περισσότερο από όσο ποτέ φανταζόμαστε και συχνά χάνεσαι τελείως και αδείαζεις. Αλλά κάθε μικρό και δύσκολο βήμα είναι που σε κάνει περήφανο στο τέλος που πήρες ένα δρόμο, έστω και αν δεν κατάφερες να φτάσεις καν μέχρι τη γωνία.
Κάποιες ώρες αργότερα και μετά από πολύ χορό, μία βόλτα στο καζίνο όπου δινόταν η συναυλία (by the way ο τέλειος παραμυθότοπος: ασύλληπτη χλιδή) βρέθηκα στο αυτοκίνητο, στη βροχή, με τις "πενιές" να παίζουν αδιάλειπτα και το μυαλό μου να τρέχει. Κάτι τέτοιες ώρες λέω βλογημένη η δύναμη που με προίκισε μ'αντίληψη και νόηση. Κάτι τέτοιες ώρες σκέφτομαι πιο καθαρά παρά ποτέ, βλέπω ποιά είμαι και τι κάνω. Δεν έχει τόση σημασία ποιες ήταν οι δικές μου σκέψεις, τι είδα μέσα μου εκείνες τις ώρες. Σημασία έχει ότι όταν αφήνουμε τα περιθώρια στους εαυτούς μας, βλέπουμε πολύ καθαρά που θέλουμε να πάμε. Και οι βουλήσεις μας δεν περιμένουν από μας να τις χτίσουμε, είναι ήδη εκεί, περιμένουν από μας μόνο να μην εθελοτυφλούμε και να είμαστε ειλικρινείς στους εαυτούς μας. Ζυγίζοντας στο ένα σκέλος τη χαρά που νιώθεις όταν έχεις πάει ένα βήμα πιο κοντά στην πληρότητα, όταν έψαξες μέσα σου τι θες και σαν άνθρωπος (και όχι ανθρωπάκι) έκανες δική σου κάποια γη και στο άλλο σκέλος τις προσωπίδες που ορθώνουμε να κρύψουν τα δύσμορφα και κενά μέλη της ύπαρξης μας, τότε ξέρουμε η ζυγαριά που κλίνει. Κλείνοντας γιατί μάλλον έχω γίνει πιο μαύρη και από τον Καζαντζίδη, να πω ότι δε νιώθω ανθρωπάκι. Σίγουρα κάθε βήμα μας ρουφάει πολύ περισσότερο από όσο ποτέ φανταζόμαστε και συχνά χάνεσαι τελείως και αδείαζεις. Αλλά κάθε μικρό και δύσκολο βήμα είναι που σε κάνει περήφανο στο τέλος που πήρες ένα δρόμο, έστω και αν δεν κατάφερες να φτάσεις καν μέχρι τη γωνία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου