Ένα σμήνος από τεράστια πράσινα κολιμπρί
κολυμπούσαν ανέμελα στις όχθες της Μαγαδασκάρης.
Φλογισμένοι φτερωτοί σανδαλοειδείς ιππόκαμποι
βάδιζαν στο ηλεκτρονικό μπιμπίκι της ανεμελιάς
και ψάρωναν ομοβροντία από σκίουρους του Βλαδιβοστόκ
Τιρκουάζ περίπτερα με τυρογαριδάκια
αβλεπτεί συνδύαζαν νεοφερμένα τηλεσκόπια.
Παντού βελανίδια, παντού βελανίδια και
κοκοβιοί και πληρωμένες αρκούδες.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
3 σχόλια:
Ρε συ Juan, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αυτός ο διάχυτος ιμπρεσσιονισμός στα ποιήματά σου δεν σχηματοποιείται σε μια ατέρμονη πανδαισία του είναι και του φαίνεσθαι χωρίς να περιλαμβάνει βερμπαλισμούς και τσακλοκούδουνα μέσα από το πρίσμα μιας ευυπόληπτης και ριζοσπαστικής νομενκλατούρας που τελικά σαπίζει στα τάρταρα του σολιψισμού και της ατίθασης στρακαστρούκας...
Κατάλαβες τι λέω...Δεν είναι ότι δεν μπορείς...
Άγγελε η μινιμαλιστική στρουχτούρα μου βγάζει κάτι σε τουρκομπαρόκ αναμνήσεις μιας γκέισας και αρνούμε να συμετάσχο στο ασυνείδιτο παιχνίδι της στρατευμένης καινοτομίας του μικροαστισμού... δεν ξέρω, έχω προβληματιστεί...
Δημοσίευση σχολίου