Ατέρμονο ηλιοβασίλεμα

Πέρδικες, κουνέλια, σφήκες...
και στο νόημα αν δεν μπήκες, ψιλοκόψε το κρεμμύδι....
Αχ να είχα κεραμίδι...να στεγάσω το χνουδωτό ροζ πορτοφολάκι του χειμώνα,
του ατέρμονου αγώνα όπου να 'ναι δίνω τέλος.. Σαν το μήλο που ο Τέλος
στόχευσε και αυτό εσχίσθη. Θέλει θάρρος...θέλει πίστη. Θέλει δόλωμα τ' αγκίστρι.
Μα το ψάρι δεν τσιμπάει. Βλέπει το, μα προσπερνάει. Με Μηχανικές κινήσεις κ με Brillouin
δονήσεις σα φωνόνιο ξεφεύγει και στο υποσυνείδι φεύγει...
Αχ καρδιά μου τι να θέλεις; Σ' άρεσε ο Αριστοτέλης; Ο Πικάσο; Ο Μπετόβεν;
There's some pizza in the oven... Ο Ποπάυ, ο Λούκυ Λουκ; Ο τυπάς στο facebook ;
Η Χιονάτη δε σου κάνει; Οι εφτά οι μικρονάνοι; Ρίξε Stamina να δούμε που θα πάει αυτό
ας πούμε...

Πάπιες, σάλιαγκες, γεράκια...
πάψτε πια τα παλαμάκια και αφήστε στην κουίντα τη γριά αλεπού να κλάψει...
Κι όταν το αμυδρό της φως θα πάψει, θα 'ναι απόλυτο μηδέν. Για τους μεν και για τους άλλους που μένουν στο δίπλα διαμέρισμα..

Χήνες,
σα σφήνες θα περνούν οι μήνες. Και εκείνες σαν κολομπίνες θα κάνουνε τις κλασσικές κομπίνες. Θα ξαποστένεις πάνω τους σα να 'χες αμνησία. Μια ερωτική αναλγησία. Πότε φωτιά, πότ' εκκλησία. Σφαλιάρα και γονυκλισία.
Ευρώπη,
Αμερική...
Πόλοι
Αιμίλιος Στέρφας
(ψαρώσατε νομίζατε ότι ήταν δικό μου ε;)