Παραλογισμός

Αυτή είναι μια ζωγραφιά του Δημήτρη, 6 χρονών περίπου, που έχει διαγνωσθεί με σύνδρομο Asperger.

Το Asperger είναι μια μορφή αυτισμού υψηλής λειτουργικότητας. Για παράδειγμα απομνημονεύει άριστα ό,τι τον ενδιαφέρει: γνωρίζει όλα τα ονόματα των πλανητών και όλα τα ελληνιικά επιβατηγά πλοία και τις εταιρίες που ανήκουν. Ενώ τα υπόλοιπα παιδιά στο νηπιαγωγείο γράφουν άψογα λέξεις από αντιγραφή, αλλά από μνήμης γράφουν μόνο το όνομά τους και 1-2 ακόμα λέξεις, εκείνος στη ζωγραφιά του έγραψε τα ονόματα του Φοίβου και της Αθήνας και "Athens 2004" χωρίς να το αντιγράφει από κάπου.

Για να συζητήσεις μαζί του πρέπει να τον προσεγγίσεις ήρεμα και να του μιλήσεις για κάτι που του αρέσει. Να μην τον πιέσεις να φορέσει τα παπούτισια του, που σε κάθε ευκαιρία πετάει από τα πόδια του, και να μην υψώσεις τον τόνο της φωνής σου ,ακόμα και αν είναι για καλό ,γιατί θα τρομάξει. Δύσκολα αφήνει να τον ακουμπήσεις και ακόμα πιο δύσκολα να τον αγκαλιάσεις.

Για καλή του τύχη , δεν πήγε σε ειδικό σχολείο . Παρακολουθεί τα μαθήματα στο "κανονικό" νηπιαγωγείο που κάνω τις διδακτικές ασκήσεις κι έτσι έχει την ευκαιρία να συναναστραφεί με "κανονικά" παιδιά. Κάποιες ώρες τις μέρες είναι σε τμήμα ένταξης (ειδκό τμήμα για παιδιά με "ιδιαιτερότητες") και κάποιες άλλες στο "κανονικό" . Τις Πέμπτες που εμείς πηγαίνουμε για να διδάξουμε οι περισσότερες από εμάς προτιμούν ο Δημήτρης να είναι στο τμήμα ένταξης για να μην τους "χαλάσει" τη διδασκαλία και δεν πάρουν καλό βαθμό. Προσωπικά , αν εκείνος θέλει , προτιμώ να είναι στην τάξη κι ας μη δίνει σημασία στο τι λέω. Συνήθως, δεν θέλει να είναι, κατά τη γνώμη μου όχι γιατί δεν μπορεί να προσαρμοστεί αλλά γιατί μας βαριέται.

Την προηγούμενη Πέμπτη, καθώς ήταν μια από τις τελευταίες διδασκαλίες, είχαμε αποφασίσει να κάνουμε μια γιορτή που να είναι όμως στα πλαίσια του θέματος διδασκαλίας της εβδομάδας. Έτσι, καθώς το θέμα ήταν "τόπος και παράδοση" σκεφτήκαμε να πάμε στα παιδιά υλικά και να φτιάξουν φαγητά της Κρήτης και στο τέλος να κάνουμε ένα μεγάλο τραπέζι. Είχαμε λοιπόν, αμπελόφυλλα, ρύζι, ντομάτες , παξιμάδια, κρεμμύδια πιπεριές.... και ένα βιβλίο συνταγών. Ο Δημήτρης κοίταζε διστατικτά στην αρχή από μακρυά. Στο διάλειμμα ήρθε και μου είπε πως θέλει να μας βοηθήσει γιατί ξέρει να κόβει τοματοσαλάτα.

Μετά το διάλειμμα, πήγα προς το ειδκό τμήμα για να τον πάρω. Εκεί, ήταν η νηπιαγωγός του και ένας κύριος, μάλλον γιατρός, ψυχολόγος ή κάτι τέτοιο. Ο Δημήτρης με είδε από την πόρτα και πήγε να τρέξει έξω, η νηπιαγωγός τον κράτησε και του είπε πως " ο κύριος έχει έρθει για να τον δει". Ο Δήμητρης φώναξε κάτι που δεν κατάλαβα, μετά είδα την πόρτα να κλείνει απότομα, άκουσα το κλειδί να γυρίζει στην κλειδαριά και το Δημήτρη να χτυπάει τα χέρια του στην πόρτα.

Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν να αρχίσω κι εγώ να χτυπάω όσο πιο δυνατά γίνεται από την άλλη πλευρά της πόρτας. Ουρλιάζοντας. Μετά σκέφτηκα ότι έχουν ένα ψυχολόγο πρόχειρο, και είναι και περισσότεροι. Φαντάστηκα τον εαυτό μου με ζουρλομανδύα και νηπιαγωγοί και φοιτητές να με τραβάν έξω από το σχολείο. "Συγγνώμη, Δημήτρη. . . μας έχουν"

Κι έμεινα μόνο να αναρωτιέμαι, πόσο πιο σημαντική ήταν η εξέταση από τον ειδικό μπροστά στην επιθυμία ενός παιδιού που συνήθως προτιμά την απομόνωση, να εμπλακεί σε μια δραστηριότητα με άλλους 15 συνομηλίκους του..