Ψόφια γάτα... , part 2

Η όλη κατάσταση με την Ελληνική παιδεία αλλά και την έρευνα στην Ελλάδα μου θυμίζει το σκηνικό με την γάτα που είχε ψοφήσει στο υπόγειο στο ΕΜΠ. Τα κοινά σημεία είναι πάρα πολλά: καταρχάς είναι και τα δυο ψόφια και βρωμάνε... δεύτερον όλοι μαζεύονται πάνω από το κουφάρι της και διαμαρτύρονται αλλά κανείς δεν έχει το κουράγιο ή την θέληση να βάλει τα χέρια του στην βρωμιά και να την καθαρίσει... Επιπλέον κόβει το ρεύμα (όπως και οι καταληψίες) και μας γαμάει τα simulation...
Ξεκινώντας από αυτό, πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω πως άτομα σκεπτόμενα όπως ο Άγγελος να μην βλέπουν το χάλι που επικρατεί σε σχέση με το εξωτερικό. Δεν με νοιάζει αν ακούγομαι ο γραφικός βλάκας που πήγε 15 μέρες στο εξωτερικό και γύρισε αλλαγμένος, αλλά εξεγείρομαι όταν βλέπω την κατάσταση που επικρατεί. Έρευνα σημαίνει καλό management (σε κάθε τομέα), χρηματοδότηση και ύπαρξη ανθρώπων με γνώση που θα έχουν την δυνατότητα να δουλέψουν με την άνεση τους χωρίς να τους διώχνουν ετσιθελικά… και αν πάει καλά η έρευνα, τότε το κάθε ίδρυμα θα έχει την δυνατότητα και να αναπτυχθεί, και να δημιουργήσει ευκαιρίες για τους φοιτητές του, και να θέσει τα θεμέλια για την ανάπτυξη μιας στοιχειώδους έστω, τεχνολογικής βιομηχανίας την οποία τόσο πολύ έχει ανάγκη η ελλαδίτσα μας.
Αντί να διαμαρτύρονται για την έλλειψη μιας τεχνοκρατικής αντίληψης που θα επέτρεπε την ορθολογική και βέλτιστη αξιοποίηση των περιορισμένων πόρων αλλά και των αξιόλογων ανθρώπων που μοχθούν στα εργαστήρια (μη βαράτε δεν εννοώ εμένα), αρκούνται στο να λερώνουν άσκοπα τοίχους, να σπάνε κλειδιά σε κλειδαριές και σε άλλες τραμπούκικες ενέργειες.
Βλέποντας τα παραδείγματα από το εξωτερικό, είναι ουτοπικό να πιστεύει κανείς ότι η ανάπτυξη αυτή θα επέλθει χωρίς την διασύνδεση των πανεπιστημίων με εταιρίες…
Και στο κάτω κάτω προτιμώ να είναι το πανεπιστήμιο μου με κονέ στην βιομηχανία οπότε να βρώ δουλειά τελειώνοντας παρά να είμαι στο ταμείο ανεργίας . Σε κάθε περίπτωση πάντα θα υπάρχει ένα αφεντικό που θα μας ρουφάει το αίμα, τουλάχιστον ας κάνω μια δουλειά σχετική με αυτό που έχω σπουδάσει.
Φυσικά ας μη νομίσει κανείς ότι εννοώ να γίνουμε ανταγωνιστικοί με τα μεγάλα πανεπιστήμια του εξωτερικού κάτι το οποίο είναι φύσει αδύνατον. Μπορούμε όμως να επικεντρωθούμε σε λιγότερο βαρύγδουπα αντικείμενα τα οποία να μην ενδιαφέρουν την βαριά βιομηχανία αλλά να έχουν ψωμί.
Κλείνοντας, η πιο θλιβερή απόδειξη για αυτά που λέω είναι το γεγονός ότι οι περισσότεροι έλληνες επιστήμονες που διαπρέπουν στο εξωτερικό, όταν κάνουν μια προσπάθεια να επιστρέψουν στα πάτρια χώματα, βλέπουν το μπουρδέλο και ξαναγυρίζουν πικραμένοι πίσω.