Δεν ξέρω σε τι βαθμό ο άνθρωπος αυτός επηρρέασε τις εικόνες που βλέπουμε γύρω μας. Πόσο ευθύνεται για το γκραφίτι. Εδώ είναι στον υπόγειο σιδηρόδρομο της Νέας Υόρκης τη δεκαετία του 80'. Είναι ο Haring που ανέφερα στο post της Έρης. Καλό είναι να αναρωτιόμαστε που και που ποιοι πρωτοστάτησαν σε κάποια κινήματα, τι έψαχναν και πως και γιατί οι δράσεις ή οι επιλογλες κάποιων κατέληξαν να γίνουν "μόδα" (πολλάκις να υιοθετούνται χωρίς ο ακόλουθος να γνωρίζει ή έστω να επεξεργάζεται αυτό που υιοθετεί).
Υ.Γ. Υποψιάζομαι πως τα σκίτσα αυτού του ανθρώπου μπορεί να ήταν το έναυσμα για όλα τα καρτούν- πορνογραφήματα που βλέπουμε συχνά αποτυπωμένα στα t-shirt μερικών. Μπορεί να κάνω και λάθος
6 σχόλια:
Να γράψω και το άλλο τώρα που το σκέφτομαι. Σκέφτομαι κατά πόσο η ενσωμάτωση της τέχνης στη ζωή μας είναι ουσιαστική ή θυμίζει τη ρηχή, επιδειξιομανή κυρία που τρέχει στις μπουτίκ του Κολωνακίου μόνο για να αποδείξει λυπηρά ότι "δεν το έχει": όχι το χρήμα ή το ζήλο να τραβήξει την προσοχή, αλλά το δημιουργικό πνεύμα. Γιατί και οι ενδυματολογικές επιλογές μας (πέρα από τους λειτουργικούς σκοπούς που εξυπηρετούνε) είναι μία (εν δυνάμει) εκδήλωση της δημιουργικότητας μας. Και μπορούν να μας κάνουν να νιώσουμε στο πετσί μας ή κυριολεκτικά ξένοι μέσα στα ρούχα μας. Μπορεί να εκφράζουν τη γνώση της ενδυματολογικής σημειολογίας (π.χ. τα πόλο μπλουζάκια και πουλόβερ πάνω από πουκαμισάκια που παραπέμπουν στην γιάπικη εύπορη αμερικάνικη αστική τάξη των μέσων της δεκαετίας, το πανκ, το χίπι, το ροκ, το γκοθ, το βικτωριανό, το disco, κ.λ.π.), την αντίληψη και μεταχείρηση φορμών και χρωμάτων και εναπόθεση τους στο πρωτογενές μας και απαραίτητο υλικό: το σώμα μας. Ξέφυγα με τα ενδυματολογικά (ίσως και γενικώς). Εν ολίγοις αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι ακόμα και το ντύσιμο μας εμπεριέχει στοιχεία αναλυτικά και συνθετικά όπως η τέχνη που αναλύει και επανασυνθέτει τα αισθητικά ερεθίσματα σε δομικά συστατικά. Και δε βλέπω κανένα άλλο νόημα στο να ενσωματώνεις την τέχνη στη ζωή σου από το να "φρεσκάρεις" το μυαλό σου, να αναζωογονείς λιγάκι τις αισθήσεις σου και να βλέπεις και να επεξεργάζεσαι λίγο διαφορετικά τα ερεθίσματα γύρω σου. Πράγμα που σε κάνει να σκέφτεσαι αν οι καλλιτεχνικοί επιμελητές και απανταχού συναφείς (αυτό?)προσδιορισμένοι ιθύνοντες εξυπηρετούν το σκοπό τους. Αν προσπαθήσουμε να αξιολογήσουμε την αισθητική μας ωριμότητα ως κοινωνία, ας σκεφτούμε εικόνες από τηλεόραση, δημόσιους χώρους (βάλτε και τους σταθμούς του μετρό και τις ταμπέλες των σκυλάδικων στις λεωφόρους μέσα), έντυπα, ιστοσελίδες δημόσιων οργανισμών, κλπ, κλπ, κλπ. Συμπεράσματα δε θα προσπαθήσω να εξάγω, ούτε και θέλω να είμαι απολύτως καυστική, απλά ήταν ο πρωινός μου προβληματισμός. Ας είμαι όμως καυστική στην υπεροψία: μόνη μας σωτηρία είναι η Μπιλιώ Τσουκαλά! Όλοι οι υπόλοιποι είμαστε αισθητικά και καλλιτεχνικά πρωτόγονοι. :P
Το ντύσιμο της θα το χαρακτήριζα "προσπαθεί να έχει γούστο". Ποσπαθεί να φανεί κομψή και θελκτική. Το πιέζω να βγω όσο περισσότερο κυρία μπορώ. Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, προτιμώ να βλέπω την Μπιλιω παρά οποιαδήποτε ανεγκέφαλη, χαζοχαρούμενη παρουσιάστρια (είτε πρόκειται για τη χαρά της νοικοκυράς-Κορομηλά ή την πιο ξέκολη εκδοχή των πρωινάδικων-κους κους ή την πιο κατινίστική ή να το πούμε με κοινωνικές ανησυχίες Τατιάνα). Απλά με χαλάει το ότι την έχει δει μεγαλοκριτικός των πάντων
Το ντύσιμο της θα το χαρακτήριζα "προσπαθεί να έχει γούστο". Ποσπαθεί να φανεί κομψή και θελκτική. Το πιέζω να βγω όσο περισσότερο κυρία μπορώ. Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, προτιμώ να βλέπω την Μπιλιω παρά οποιαδήποτε ανεγκέφαλη, χαζοχαρούμενη παρουσιάστρια (είτε πρόκειται για τη χαρά της νοικοκυράς-Κορομηλά ή την πιο ξέκολη εκδοχή των πρωινάδικων-κους κους ή την πιο κατινίστική ή να το πούμε με κοινωνικές ανησυχίες Τατιάνα). Απλά με χαλάει το ότι την έχει δει μεγαλοκριτικός των πάντων
Πρώτο: Sorry για το διπλό-δημοσιευμένο σχόλιο.
Δεύτερο: Έπεσα στο Blog http://www.varometro.net/blog/ Αξίζει να περιπλανηθείτε λίγο την επόμενη φορά που θα βρεθείτε πάνω από υπολογιστή και θα έχετε χρόνο να σκοτώσετε
Υ.Γ. Στο blog του παληκαριού είδα μία πολύ πετυχημένη μετάφραση της λέξης blog που ψάχναμε: ιστολόγιο
Το παρακούρασα το θέμα. Μου άρεσε το post του "Γιατί δε γουστάρω το Σαββόπουλο" http://www.varometro.net/blog/?p=119 Με έκανε λίγο να σκεφτώ πόσο καλά γνωρίζουμε την κοινωνία στην οποία συγκαταλεγόμαστε. Και τι σημαίναι αυτό για τις κρίσεις που μπορούμε να βγάλουμε και τις αποφάσεις και τις επιλογές μας
Δημοσίευση σχολίου