Εγώ τι θα κάνω όταν μεγαλώσω;

Σαμπεταϊ Μάτσας ( Σάββας Μιχαήλ): Γιατρός και Συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1947. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και μετεκπαιδεύτηκε στην Ακτινολογία και την Ογκολογία στο Παρίσι όπου παρακολούθησε και μαθήματα Φιλοσοφίας και Πολιτικής Οικονομίας. Πέρα από καθαυτό ιατρικές δημοσιεύσεις ( περί τα 30 άρθρα και δύο βιβλία) έχει δημοσιεύσει άρθρα και βιβλία σε ζητήματα φιλοσοφίας, ιστορίας, πολιτικής θεωρίας και θεωρίας της λογοτεχνίας. Ανάμεσα στα βιβλία του είναι: Σολωμός και Χέγκελ, Πλους και Κατάπλους του «Μεγάλου Ανατολικού», Μορφές του Μεσσιανικού, Μορφές της Περιπλάνησης , Ηο.
O ΔHMOΣΘENHΣ KOYPTOBIK γεννήθηκε στην Aθήνα το 1948. Σπούδασε βιολογία στην Aθήνα και στη Στουτγάρδη. Eίναι διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Bρότσλαβ στη φυσική ανθρωπολογία. Δίδαξε στο Tμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Kρήτης εξέλιξη της ανθρώπινης σεξουαλικότητας (το θέμα της διδακτορικής διατριβής του) και συγκριτική ψυχολογία. Παράλληλα με την επιστήμη του ασχολήθηκε διαδοχικά με το θέατρο, την κινηματογραφική κριτική και τη λογοτεχνία, ως συγγραφέας, κριτικός και μεταφραστής (έχει μεταφράσει ως τώρα 62 βιβλία). Kράτησε τη στήλη της λογοτεχνικής κριτικής στις εφημερίδες Eλευθεροτυπία (1989-91) και Tα Nέα.

Βρέθηκα να κοιτάζω το βιογραφικό του Μάτσας λόγω ενός βιβλίου που μεταφράζει (το οποίο είδα χαζεύοντας στην Αγρά). Το πρώτο που σκέφτηκα είναι να ένα παράδειγμα ανθρώπου που κατάφερε να συνδυάσει πολλά ενδιαφέροντα του και να χτίσει κάτι σε αυτά. Πράγμα που με έκανε να θυμηθώ τον Κούρτοβικ και να προσθέσω τη βιογραφία του. Όπως ψάρευα πληροφορίες για τον Μάτσας ή Μιχαήλ, είδα ότι κατέθεσε σαν μάρτυρας υπεράσπισης του Γ. Σερίφη στη δίκη της 17Ν. Πράγμα που με έκανε να προβληματιστώ για την άγνοια που συνήθως έχουμε για τα άτομα που πρωταγωνιστούν στο δημόσιο βίο μας. Άσχετως του πως μπορεί να νιώθει κανείς για τον Σερίφη, πιστεύω ότι είναι χρήσιμο να έχει κανείς μια πιο ολική εικόνα των πιστεύω ενός ατόμου που συμμετέχει ενεργά στη διαμόρφωση ιδεών. Κάποιος κάπου ανέφερε ότι ο δικαστής σχολίασε την Εβραϊκή καταγωγή του προαναφερθέντος. Και έτσι θυμήθηκα πόση εντύπωση μου έκανε όταν διάβαζα σε ένα βιβλίο (Terrible fate, B. Lieberman) ότι πριν τους Βαλκανικούς το μεγαλύτερο ποσοστό των κατοίκων της Θεσσαλονίκης ήταν Εβραίοι (νομίζω ότι καταγόταν από ένα εβραϊκό πληθυσμό της Ισπανίας). Οφείλω να ομολογήσω ότι μου προκάλεσε μεγάλη έκπληξη, και σε ένα βαθμό θλίψη, η μονόχνωτη προοπτική της ιστορίας που έχω. Υποθέτω ότι το πιο σημαντικό συμπέρασμα που προσπαθώ να βγάλω είναι το πως είναι δυνατόν σαν κοινωνία να λειτουργήσουμε ώριμα και συνειδητοποιημένα αν υπάρχουν τέτοια σκοτάδια (και απαξίωση) για θέματα ιστορικά, πολιτικά και κοινωνικά. Λίγο ότι να'ναι το post αλλά ελπίζω όχι και ενοχλητικό.