Περί ναργιλέ

Μετά από μία διαφωνία που είχαμε στο εργαστήριο για το πόσο επιβλαβές είναι το κάπνισμα ναργιλέ σε σύγκριση με το τσιγάρο, αποφάσισα να ψάξω για μελέτες. Όπως πιθανά φαντάζεστε το θέμα δεν είναι ακριβώς το επίκεντρο του ενδιαφέροντος της επιστημονικής κοινότητας. Παρά ταύτα, σύμφωνα με μία δημοσίευση των Knishkowy και Amitai από το Ισραήλ το 2005 η περιεκτικότητα σε μονοξείδιο του άνθρακα, πίσσα, νικοτίνη και βαρέα μέταλλα στον καπνό του ναργιλέ είναι ίση ή μεγαλύτερη από αυτή του τσιγάρου. Μετά από 10-40 λεπτά καπνίσματος σε 2 χιλιάδες Άραβες εθελοντές το ποσοστό της κορεσμένης με μονοξείδιο αιμοσφαιρίνης ήταν 10% στους καπνιστές ναργιλέ σε σύγκριση με 6.5% για τους καπνιστές τσιγάρου και 1.6% για τους μη καπνιστές (το αυξημένο μονοξείδιο μπορεί να οφείλεται και στο κάρβουνο που χρησιμοποιείται για να καφτεί ο καπνός-ταμπάκος). Σε αντίθεση με την επικρατούσα αντίληψη φαίνεται ότι το νερό δεν απομακρύνει τις επιβλαβείς ουσίες. Όσο για την περιεκτικότητα σε βαρέα μέταλλα, περιλαμβάνονται αρσενικό, χρόμιο και μόλυβδος. Τέλος, για να αφήσουμε τα ιατρικά στην άκρη, ο ναργιλές πιθανά έκανε την εμφάνιση του στην Ινδία, χωρίς να αποκλείονται η Νότιος Αφρική, η Περσία και η Αιθιοπία. Σήμερα καπνίζεται στην Αραβική χερσόνησο, την Τουρκία, Ινδία, Πακιστάν, Μπανγκλαντές, Κίνα. Όσο για τη σύσταση του καπνού, δεν είναι σταθερή. Υπάρχουν τρία βασικά είδη:
1. maasel δηλαδή μελωμένο με περίπου 30% καπνό και 70% μέλι ή μολάσσες (αυτό συνήθως αρωματίζεται).
2. Tumbak ή ajami. Καθαρός καπνός.
3. jurak, η ινδική μορφή που είναι ενδιάμεση.