Έψαχνα πρόσφατες δημοσιεύσεις και άρθρα για μια εργασία που κάνω στην ψυχολογία όταν είδα ένα άρθρο που αναφερόταν σε κάποια σεμινάρια που γίνονται από καιρό στις Η.Π.Α , έχουν ξεκινήσει στην Αγγλία και σιγά σιγά και σε άλλες χώρες. Ονομάζονται "σεμινάρια αγκαλιάς" και σε αυτά οι συμμετέχοντες κατά τη διάρκειά τους.. αγκαλιάζονται μεταξύ τους . Βέβαια η αγκαλιά και γενικα η ανθρώπινη επαφή έχει αποδειχθεί ότι έχει ψυχοθεραπευτικά αποτελεσμάτα και είναι ζωτικής σημασίας για άτομα που παρουσιάζουν ψυχικές διαταραχές. Μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν πρόκειται για τέτοια άτομα αλλά για "φυσιολογικά", που θέλουν να αντιμετωπίσουν το στρες , το άγχος ή ό,τι άλλο τους απασχολεί τέλος πάντων. Μαζεύεται λοιπόν ένας αριθμός ατόμων και από τα δύο φύλα και αρχίζουν τις αγκαλιές για να διοχετέυσουν καταπιεσμένα συναισθήματα , να νιώσουν καλύτερα κτλ. Αν κάποιος "ενθουσιαστεί" υπέρ το δέον, τον στέλνουν να κάνει μια βόλτα να του περάσει και επανέρχεται...
Σίγουρα σα χώρα και σα λαός μπορεί να αξίζουμε κράξιμο για πολλά πράγματα. Ενδεχομένως για πάρα πολλά. Στο τέλος μιας μέρας όμως συναντάμε έναν (τουλάχιστον) καλό φιλό να μοιραστούμε σκέψεις και συναισθήματα και ευτυχώς όχι τον ψυχοθεραπευτή μας.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
4 σχόλια:
Νομίζω η θεωρία της αγκαλιάς είναι του Λέο Μπουσκάλια γνωστού κοινωνιολόγου ψυχολόγου από το βιβλίο "Να ζεις, ν' αγαπάς και να μαθαίνεις". Ο Μπουσκάλια ήταν αρκετά πρωτοπόρος. Πολέμησε τη σοβαροφάνεια, την τυπικότητα, το μικροαστισμό και εξύμνησε την αγάπη..
ναι, Αγγελούκο ,δίκιο έχεις! Μόνο βέβαια που ο Μπουσκάλια δεν εννοούσε να αντικαταστήσεις τους φίλους και να τρέχεις στους ψυχόλογους
Τι γίνεται όμως αν οι φίλοι σου δε σε καταλαβαίνουν;
Ναι, όντως..αυτό είναι άλλο θέμα. εννοείται πως οι ψυχολόγοι και τα group therapy ή κάθε άλλη μέθοδος σίγουρα βοηθάει και ίσως χρειάζεται στον καθένα κάποια περίοδο της ζωής του.
Γενικά πάντως δεν έκρινα αρνητικά τη μεθοδο των σεμιναρίων. απλά με τρόμαξε η ανάγκη που τα καθιέρωσε
Δημοσίευση σχολίου