Είναι φοβερό πόσο διαφορετική φαίνεται η Αθήνα πάνω σ' ένα ποδήλατο...
Επίσης φοβερό το πως από ένα σημείο και μετά προτιμάς να τη διασχίζεις με αυτό παρά με το να χρησιμοποιείς μέσα μαζικής μεταφοράς. Συνηθίζεις, ξεθαρρεύεις, νίωθεις το αίμα να κυλά στις φλέβες σου. Βλέπεις άλλα πράγματα. Είσαι πάντα μπροστά στα φανάρια, Ανεβαίνεις στα πεζοδρόμια. Διασχίζεις ανάμεσα σε ορδές ανθρώπων πεζόδρομους. Μετράς τα σπασμένα πλακάκια, πηδάς χαντάκια και ρείθρα...
Χαλάνδρι Μεσογείων...
Ξαφνικά εμφανίζεται ένας τρελός γέρος ποδηλάτης από πίσω μου. MTB, άσπρο μακρύ μούσι και πράσινα διστημικά γυαλιά ηλίου. Το βλέμμα που πέφτει στα χέρια του...Φορούσε κι αυτός μαύρα γαντάκια χωρίς δάχτυλα... Τον θαυμάζω.
Κατεβαίναμε μαζί τη Μεσογείων. Ακάθεκτος και ακούραστος σαν παιδί. Με πώρωσε... Ξαφνικά στην Κατεχάκη περνά κάτω από τη γέφυρα... Κόλωσα και πήγα από δεξιά. Ήθελα όμως σαν τρελός να τον προλάβω.
Βάζω τα δυνατά μου. Τρέχω σαν παλαβός...Τον πετυχαίνω έξω από το Ερρίκος Ντυνάν. Τον περνάω και φτάνω στα φανάρια της Αλεξάνδρας. Ανεβαίνω από το πεζοδρόμιο γιατί με τσάντισαν τα σταματημένα ταξί. Πάλι τον χάνω... Δεν κόλωνε πουθενά. Αρχίζω να περνάω κόκκινα (με προσοχή πάντα), να τρέχω, να πωρώνομαι. Ελπίζω να είναι κάπου μπροστά.
Στρίβω Ιπποκράτους. Δεν πειράζει, μάλλον πήγε αλλού...και ξαφνικά τον βλέπω μπροστά μου! Τον φτάνω πάνω στην ανηφόρα. Περνάω κόκκινα φανάρια...και τον προσπερνάω!! Τρέχω και χάνομαι μπροστά. Φτάνω Ακαδημίας... Τον νίκησα....
Κοιτάω το ρολόι μου. Νέο προσωπικό ρεκόρ... Σπίτι μου-Αναγνωστήριο 26 λεπτά!
Ευχαριστώ φίλε ποδηλάτη. Ευχαριστώ γέρο...
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
6 σχόλια:
Έχω ένα γνωστό postdoc Δανό από τη σχολή που έχει κάνει με το ποδήλατο όλη την ακτογραμμή της Ισπανίας και έχει κατέβει από Vancouver ή Seattle (δε θυμάμαι καλά) μέχρι Καλιφόρνια. Πάντως πρόσεχε: Σε αντίθεση με άλλες πόλεις, η Αθήνα δεν είναι πολύ ασφαλής για ποδήλατα.
Panta flwros...
Katw apo th gefura mwrh paliaderfh...
ο παλιόφλωρος ο γέρος είχε καθρέφτη...
Καλύτερα φλώρος και ολάκερος, παρά τολμηρός και σακατεμένος. Ο γέρος τουλάχιστον τα έφαγε τα χρονάκια του.
τώρα εσύ γιατί μας ξενερώνεις; κ αν χρειαστώ συμβουλές θα ρωτήσω τη γιαγιά μου..
Δεν είναι ωραίο να ζεις με φόβο συμφωνώ. "Μα η φιλία είναι φιλία, θέλει παιχνίδι και ταξίδι κι αλητεία." όπως πολύ ωραία το λέει ο Νικολάκης: "είναι του δρόμου η χαρά". Αλλά με πονάει πολύ όταν σκέφτομαι πόσα παιδιά ξέρω που έχουν τραυματιστεί άσχημα, σκοτωθεί ή κινδυνέψει σε τροχαίο. Δεν πάτε για mountain biking καλύτερα;
Δημοσίευση σχολίου