Παρέες ανθρώπων μαζεμένες με τα ειδικά γυαλιά που μοίραζε δωρεάν ο Παπασωτηρίου (είχαν εξαντήθεί ήδη..) κοίταζαν ίσως και για πρώτη φορά τόσο επισταμένα, αυτό που τους δίνει ζωή. Το άστρο τους. Το άστρο όλων των όντων αυτού του πλανήτη που είχε στήσει χορό με το μοναδικό δορυφόρο του πλανήτη μας. Τη σελήνη...
Πλησιάζω μια παρέα και τους ζητάω για λίγο τα γυαλιά. Και τον αντικρύζω. Τέτοιο ήλιο, με πιο λεπτό μηνίσκο κι απ'τη σελήνη δεν το βλέπεις κάθε μέρα. Αναρωτιέμαι αν είμαι ο μόνος που νιώθω δέος... Αναρωτιέμαι αν κι οι υπόλοιποι ξέρουν τι βλέπουν. Αν τους ενδιαφέρει. Το θεωρώ αφύσικο να μην τους ενδιαφέρει. Γενικότερα εννοώ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου