Περπατώντας προς τη σχολή

Βλέπω το λεωφορείο που θα πρόφταινα, ένα τετράγωνο πιο κάτω, να ξαναμπαίνει στη λωρίδα κυκλοφορίας. Βλέπω τους επιβάτες που κατέβηκαν στη στάση μου, να απομακρύνονται προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Η πολλοστή επανάληψη του ίδιου σκηνικού με εξαγριώνει και αποφασίζω να περπατήσω μέσα από τη light εκδοχή των ζόρικων γειτονιών προς τη σχολή. Κοιτάζω την περιποιημένη ξανθιά κοπελίτσα με τα ψιλοτάκουνα peep toes της και ήδη μου φαίνεται εντελώς παράταιρη στο σκηνικό αυτής της πόλης. Περνάω κάτω από τη γέφυρα του highway ακούγωντας τη βουή της κίνησης και τις δονήσεις του μετάλλου. Περπατάω γρήγορα. Βλέπω το φορτηγάκι της Fedex να βγαίνει από τις φυλακές και η εικόνα μου φαίνεται λιγάκι αστεία. Ένας γραβατωμένος, μεσήλικας κύριος, περιέργως λευκός, με ένα χαρτοφύλακα είναι ο μόνος πεζός που βλέπω. Κατευθύνεται προς τις φυλακές, μάλλον μόλις έχει βγει από το αυτοκίνητό του. Με κοιτάζει για λίγο και απομακρύνει το βλέμμα του. Σκέφτομαι αν η φευγαλέα ματιά του ήταν από τη συνήθεια που αποκτάς σε αυτή την πόλη να μην κοιτάζεις πολύ ή έντονα, ή αν απλά η παρουσία μου δε του κάνει ιδιαίτερη εντύπωση μετά τα όσα έχει δει. Συνεχίζω. Πάντα με βήμα σταθερό και γρήγορο. Βλέπω την κλασσική φυσιογνωμία του μαύρου με τα baggy ρούχα στο απέναντι πεζοδρόμιο αριστερά μου και καταλαβαίνω ότι προτίθεται να διασχίσει το δρόμο. Με πρόσχημα τη διάσχιση του δρόμου μπροστά μου, τρέχω γρήγορα στη νησίδα και αμέσως στο απέναντι πεζοδρόμιο. Ξέρω καλά πως είναι το βόρειο τμήμα αυτού του δρόμου αριστερά μου. Μοιάζει σαν περιθωριοποιημένος παλιός εμπορικός δρόμος. Οι τύποι σαν και αυτον μαζεύονται σαν σε αγέλες στα πεζοδρόμιο, εκατέρωθεν του δρόμου. Περιφέρονται γύρω από την παρέα τους, λες και περιμένουν μία αφορμή να ασχοληθούν μαζί σου. Καταλαβαίνω ότι ο τύπος με ακολουθεί. Κάτι μου φωνάζει. Περπατάω όσο πιο γρήγορα μπορώ, δεν γυρνάω να κοιτάξω. Υπολογίζω την απόσταση που έχω από αυτόν από το πόσο μακρινή ακούγεται η φωνή του, και τα βήματα του. Περνάω απέναντι, στο πάρκο. Βάζω φυσικά εμπόδια αναμεσά μας και προσπαθώ να είμαι πιο κοντά στους 2 πεζούς που βλέπω. Καταλαβαίνω ότι έχει πάψει να με ακολουθεί. Στο μεταξύ έχω λάβει δύο-τρία κορναρίσματα. Σαν να μου λένε "τι κάνεις?". Ή ίσως και όχι. Δεν το σκέφτομαι παραπάνω. Μόνο περπατάω. Με το βλέμμα χαμηλά και μπροστά. "Θα φτάσω", σκέφτομαι. Ήδη έχω μετανοιώσει πολλάκις την απόφαση μου να περπατήσω. Οι δρόμοι που μέσα από το λεωφορείο φαντάζουν απλά άδειοι, τώρα είναι ατελείωτοι και τρομακτικοί σα μαύρο σκοτάδι. Ηρεμώ μόνο όταν δύο τετράγωνα παραπάνω βλέπω ένα περιπολικό. Συνεχίζω με ανακούφιση. Η σχολή είναι μόνο δύο τετράγωνα μακρυά....