Ώρες ώρες νιώθεις μια δυνατή ανάγκη να γυρίσεις να περπατήσεις στα μονοπάτια που κάποτε περπατούσες. Κάποια περάσματα στον κυριακάτικο ζεστό ήλιο περιμένοντας υπομονετικά να κάτσετε επιτέλους για καφέ. Κάποια περάσματα μεθυσμένα στο αλκοόλ με τραγούδια να κουδουνίζουν στο μυαλό σου. Κάποια περάσματα με μυρωδιά αλατιού και τον ήχο της σαγιονάρας να χτυπά περιοδικά, σχεδόν ρυθμικά στις πλάκες. Περνάει αλήθεια ο χρόνος?