Ο Gilles Deleuze, που έχει χαρακτηριστεί από τον Foucault "among the greatest of the great... Some day, perhaps, the century will be Deleuzian." έγραψε μεταξύ άλλων:

"In the first place, singularities-events correspond to heterogeneous series which are organized into a system which is neither stable nor unstable, but rather 'metastable', endowed with a potential energy wherein the differences between series are distributed... In the second place, singularities possess a process of auto-unification, always mobile and displaced to the extent that a paradoxical element traverses the series and makes them resonate, enveloping the corresponding singular points in a single aleatory point and all the emissions, all dice throws, in a single cast."

Μη το μεταφράσω γιατί βαριέμαι. Στο βιβλίο τους "Intellectual Impostures" οι Alan Sokal και Jean Bricmont, καθηγητές φυσικής σε Αμερική και Βέλγιο, αποπειράσσονται να δείξουν ότι κάποια (επί το πλείστον γαλλική) φιλοσοφία που έχει γίνει αντικείμενο σεβασμού στην ακαδημαϊκή κοινότητα είναι απλά δυσνόητες, κενές αερολογίες (καταπιάνονται και με τον Deleuze). Ο Sokal εμπνεύστηκε από το βιβλίο "Higher Superstition: The Academic Left and its Quarrels with Science" και έγραψε ένα "μεταμοντέρνο άρθρο" (επί της ουσίας γελοίες αερολογίες) με πολλές παραπομπές στο περιοδικό Social Text. Το άρθρο δημοσιεύτηκε και δικαίως πιστεύω κέρδισε τον τίτλο Ig Nobel λογοτεχνείας το 96'...

Για να δώσουμε και την άλλη πλευρά λίγο, λέγεται ότι ο Feynman είχε πει ότι η φιλοσοφία της επιστήμης είναι περίπου τόσο χρήσιμη στους επιστήμονες, όσο η ορνιθολογία στα πουλιά. Δηλώνοντας μάλλον ότι η φιλοσοφία είναι συνήθως έξω από το πεδίο του ενδιαφέροντος των επιστημόνων με αποτέλεσμα πιθανά να την απορρίπτουν ως ανούσια. Μου άρεσε το θέμα του βιβλίου και ήθελα να το μοιραστώ για όλες τις φορές που έχω διαβάσει κάτι και δυσανασχέτησα με τη βλακεία του (άσχετα αν κατά βάθος μπορεί να ήμουν εγώ ο βλάκας).