Έκανα τη νύχτα μέρα

Συνειδητοποίησα πριν λίγο πόσο καταπιεστική εφεύρεση είναι το ρολόι, για να μην πω και ο ημερήσιος κύκλος νύχτας και μέρας. Μας υποβάλλει πράξεις συχνά χωρίς τη βούληση μας. Σε όλους μας θα έχει τύχει καθώς πέφτει ο ήλιος να νιώθεις πόσο ανήμπορος είσαι να σταματήσεις το χρόνο. Έγκυρες πηγές έχουν αναφέρει ότι η ανατολή του ήλιου μπορεί να συνοδεύεται με ευχάριστα συναισθήματα ενός νέου ξεκινήματος (ως καθόλου πρωινός τύπος αυτό δεν το έχω νιώσει- ποτέ δεν έχω πολύ καλή διάθεση νωρίς το πρωί- εγώ και ο de Kooning). Υπήρχε μία περίοδος της ζωής μου που, ωστόσο, η ανατολή του ήλιου ήταν το (αναγκαίο και απαραίτητο) νανούρισμα μου. Σίγουρα αυτά είναι τα πιο αναπόδραστα ορόσημα του 24ώρου. Ο 24ώρος κύκλος όμως είναι η ραχοκοκαλιά και ο οδηγός της διάθεσής μας, της ενέργειας μας και τελικά των πράξεων μας. Επί 2-3 μέρες ξυπνάω στις 3 το πρωί (κοιμάμαι κατά τις 8-9), όχι από επιλογή απλά έτυχε να είμαι πολύ κουρασμένη μία μέρα και να κοιμηθώ νωρίς. Αυτό που συνειδητοποιώ είναι ότι για λίγες ώρες ανάμεσα στις 3 το πρωί και στο ξημέρωμα ο χρόνος μοιάζει να έχει παγώσει. Σαν να έχω απαλαχθεί επιτέλους από αυτό το βηματοδότη του 24ώρου. Εϊναι σαν να ξεγελάω τη μελατονίνη μου, σαν να μην ξέρει να μετράει τη διάρκεια της νύχτας. Η νύχτα δε μοιάζει πάντα πολύ πιο μακρειά από τη μέρα;