Βρήκα την ησυχία μου

Επί δύο μέρες οι δύο ανιχνευτές καπνού στο διαμέρισμα μου είχαν στραβώσει για κάποιο λόγο και παρήγαγαν ένα διαπεραστικό, εκνευριστικό προειδοποιητικό ήχο καθέ 30 δευτερόλεπτα. Αφού τους άλλαξα τις εννιάβολτες μπαταρίες τους, τους ρούφηξα με την ηλεκτρική, τους φύσηξα με το πιστολάκι στην κρύα σκάλα, τους έβγαλα τελείως τη μπαταρία, τους κάλυψα με τάπερ με ζουλιγμένες εφημερίδες για να ελαττώσω την ένταση του προειδοποιητικού ήχου, διαπίστωσα ότι δεν υπάρχει σωτηρία. Ναι έπρεπε να μαζέψω τις ανοιγμένες μου βαλίτσες από το πάτωμα, τις wall street journal και ποικίλη αλληλογραφία από το διάδρομο, τις διάσπαρτες τσάντες και παπούτσια μου και να ζητήσω τη βοήθεια του προσωπικού της πολυκατοικίας. Τι ωραία να γυρνάς από το εργαστήριο και να μην ακούς απολύτως τίποτα.... Όχι άλλος τσιριχτός, μονότερμος συναγερμός. Το μόνο κακό είναι οτί πλέον δεν έχω καμία δικαιολογία για να αποφεύγω τον απειλητικό πύργο φυλλαδίων για τα σκώτια & άντερα...