Εφήμερον

έρποντες ποταποί κόλακες της αμετροέπειας και της ημερόδρομης ρουτίνας
μικροαστοί παστοί σολωμοί και πέστροφες
περιστροφές κ διαστροφές η τετράγωνη ψυχή σας δε χωρά
δεν προχωρά πιο πέρα απ' το μυαλό η φαντασία
κι ολάκερη η Ευρασία δε χωρά μικρότητα ωσαν και τη δικιά σας.
Γεια σας πουλιά μου..
γειά σας!

Κι εγώ που χαιρετώ..το παραδέχομαι. Δεν είμαι παρ' άλλο ένα ερπετό
που προκαλώ τον εμετό ..ακροβατώ κι υψιπετώ.

Όμως δεν έχω φανταστεί βαπόρια στην Αργαλαστή μικροί καλοί μικροαστοί
ούτε τους άρχοντες ρομπότ και fuzzy logic φέρυ μποτ..ντισέπτικονς και ωτομπότ.

Καλόγριες με ροζ κραγιόν, μικρές μουνάρες με παπιόν και μωβ μπλουζάκια Σεβινιόν
μες στα σοκάκια των Χανιών, στα Λούγδουνα και στη Λυών.

Σάτυροι, κάφροι, Σειληνοί. Τραγόμορφοι μικροί θεοί. Που τρέχουν πάντα πίσω από μιας Νύμφης το μουνί...

Βαρέθηκα! Την πονηριά! Το σκότος! Την κακομοιριά! Είναι η μοίρα μου βαριά! Και κάθε μου άχνα παπαριά!

Μα σαν φεγγίζει η Σελήνη πάνω στο καθάριο πρόσωπο της, κομήτες σκίζουν το αραχλό πέπλο του ταπεινού μου μικροκόσμου. Και βλέπω πια ατέρμονες έλικες να στοβιλίζουν την καρδιά στο άλφα του Τοξότη, στο Σείριο, στο Βέγα, στον Αντάρη...