Ας κάνουν απεργία οι καθηγητές,
ας κάνουν κατάληψη οι φοιτητές,
ας χτίσουν τις πόρτες των πανεπιστημίων,
ας διώξουν με το έτσι θέλω όσους δουλεύουν μέσα σε αυτά,
ας τα κάψουν κιόλας, ποιος θα νοιαστεί...
Ας επεκτείνουμε το άσυλο σε όλη την επικράτεια της χώρας
(στο κάτω κάτω δίνουν πενθήμερες σε επτάκις ισοβίτες),
ας καταργήσουμε κάθε έννοια αξιοκρατικής αξιολόγησης,
ας κατεβούμε σε αγώνες έυκολους χωρίς προσωπικές συνέπειες,
ας βεβηλώσουμε τους αγώνες αυτών που ρίσκαραν τα πάντα,
όχι από αντίδραση αλλά από βαθιά συναίσθηση του καθήκοντος...
Ας πάμε την ήδη παρηκμασμένη παιδεία μας άλλα 20 χρόνια πίσω...
και όλα αυτά, επειδή πάνω από όλα είμαστε αγωνιστές...
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
1 σχόλιο:
Για μία φορά θα συμμεριστώ την άποψη σου και θα εκφράσω την αγανάκτησή μου μαζί σου. Ένα χρόνο μακρυά από την Ελλάδα, αλλά δεν έπαψε να με εξαγριώνει και να με θλίβει η κατάσταση. Οι αυτεπάγγελτοι "εκπρόσωποι του φοιτητικού σώματος", οι wanna-be αγωνιστές που δεν έμαθαν ποτέ στη ζωή τους πόσο κόπο θέλει η δημιουργία. Που δεν έμαθαν ποτέ ότι η καταστροφή δεν είναι αγώνας. Ότι ο αγώνας πονάει και απαιτεί. Ότι το μακρύ μαλλί και η μπλούζα του Che δε σε κάνουν αγωνιστή. Ότι οι λαμπρές ιδέες που αλλάζουν τον κόσμο δεν έρχονται με φραπεδιές, κλείσιμο δρόμων και ιδρυμάτων και κόκκινες μπογιές σε πανώ. Ότι η αλλαγή θέλει δουλειά, αλλά οι "αγωνιστές" μας δεν έχουν ιδέα από δουλειά, παρότι 1 στις 10 λέξεις τους είναι η "εργάτης/ εργασία/ εργατικός". Στην πυρρά όλοι οι γελοίοι που νομίζουν ότι είναι πεφωτισμένοι με την ενόραση των κοινωνικών δομών. Σκατά στα μυαλά σας ρε!
Δημοσίευση σχολίου