Αδάμ

Θέλω λίγο να αναπτύξω κάποιες σκέψεις σε προηγούμενο ποστ της Εύης.
Η εβραϊκή και η αραβική γλώσσα ανήκουν σε μια ευρύτερη ομάδα γλωσσών τις χαμιτοσημιτικές. Εκεί επίσης ανήκουν και η αρχαία αιγυπτιακή, η συριακή, η φοινικική, κάποιες γλώσσες που μιλούνται στην Αιθιοπία και σε άλλα μέρη τα Αφρικής, όπως επίσης και τα κοπτικά (βλέπε ευαγγέλιο του Ιούδα) και πολλές άλλες γλώσσες που μιλήθηκαν σε πολλές αρχαίες ανατολικές αυτοκρατορίες.
Όσο πιο παλιά μια λέξη είναι, τόσο ευρύτερη εννοιολογική σημασία, ίσως και μυστικιστική έχει.
Στις σημιτικές λοιπόν γλώσσες κάθε λέξη παράγεται από έναν τρισύλλαβο ρηματικό τύπο: π.χ. η αραβική λέξη kitab=βιβλίο από το τρισύλλαβο ρήμα ka-ta-ba =γράφω, habib=αγαπημένος από το ha-b-ba=αγαπώ κτλ.
Στα αραβικά λοιπόν adam ή adama σημαίνει δέρμα με μια ευρύτερη όμως έννοια. Αdim σημαίνει επιφάνεια, ψημένο /λιοκαμένο δέρμα όπως επίσης και επιφάνεια της γης. Επίσης adam είναι κι ο άνθρωπος και adami το φθαρτό, το ανθρώπινο. Όσο κι αν φαίνεται παράξενο επίσης το ρήμα a-da-ma στα αραβικά σημαίνει «παίρνω επιπλέον τροφή» ή «εμπλουτίζω την τροφή μου με ψωμί».
Τι σχέση έχουν όμως όλα αυτά μεταξύ τους; Ποια είναι η ευρύτερη ρίζα όλων αυτών και του πρώτου ονόματος της Π.Διαθήκης του Αδάμ;
Ας πάμε λίγο στα ελληνικά. Η λέξη δήμος ή δάμος (δωρικά) αρχικά σήμαινε τμήμα γης, χώρα. Μετέπειτα όχλος και πλήθος. Δεν είναι φανερή η σύνδεση και στους δύο πολιτισμούς του χώματος και του πλήθους; Ας μην ξεχνάμε και το σχετικό μύθο, που μετά το μεγάλο κατακλυσμό, ο Δίας πρόσταξε το Δευκαλίωνα και την Πύρρα (που σημαίνει κόκκινη ε;) να δημιουργήσουν ανθρώπους πετώντας πέτρες πίσω τους (λάας=πέτρα, εξου και λατομείο) και έτσι δημιουργήθηκε ο «λαός».
Το φαγητό όμως τι σχέση με όλα αυτά; Από την ίδια ελληνική ρίζα που βγαίνει η λέξη δήμος (δαίω, δαίομαι =χωρίζω, μοιράζω) βγαίνει η δίαιτα και ο συνδαιτημόνας.
Αυτά κι ελπίζω να μην σας κούρασα.