Καθώς το έχω πάρει πλέον απόφαση ότι ως κοινωνιολόγος δεν υπάρχει περίπτωση να απασχοληθώ ( τουλάχιστον άμεσα και όχι εθελοντικά ), ξεκίνησα πριν λίγο καιρό να ψάχνω για δουλειά , που να ταιριάζει κάπως στην ιδιοσυγκρασία μου και να καλύπτει στοιχειωδώς τα έξοδά μου για τα επόμενα 4 χρόνια σπουδών. Κοιτάω λοιπόν αγγελίες, ψάχνω στο διαδίκτυο, στέλνω βιογραφικά. Με ειδοποιούν αρχικά από «Δικηγορικό γραφείο που ζητά απόφοιτη ΑΕΙ , με καλή γνώση Αγγλικών και Η/Υ για γραμματειακή υποστήριξη». «Λοιπόν δεσποινίς» , μου λέει ο δικηγόρος (με εμφάνιση νταβατζή) στον οποίο ανήκε το γραφείο, «πελάτης μας είναι μια αξιόπιστη τράπεζα, της οποίας οι πελάτες δεν έχουν ξεχρεώσει κάποια δάνεια που έχουν συνάψει και εσείς θα τους ενημερώνετε ότι πρόκειται να ασκηθεί αγωγή εναντίον τους» Εμένα σαν απειλή μου ακούγεται περισσότερο παρά σαν ενημέρωση και επιπλέον ,αλήθεια, πρέπει να έχεις τελειώσει ΑΕΙ για να κάνεις τον δήμιο? Στον μεσαίωνα απαιτούσαν άλλα προσόντα. Μετά από 2-3 ακόμη παρόμοιες «ευκαιρίες» που παρουσιάστηκαν, αναπόλησα τους Σεπτέμβρηδες που διάβαζα για το πτυχίο, και μόνο υποπτευόμουν τη σαπίλα που με περίμενε, χωρίς όμως να με απασχολεί ιδιαίτερα καθώς είμαι φύσει αισιόδοξη, ίσως και ηθελημένα αφελής, πιστεύοντας ότι εγώ ειδικά δεν θα χρειαστεί ποτέ να κάνω (πέρα από τους απαραίτητους για την κοινωνική συμβίωση) συμβιβασμούς .
Και σταδιακά συνειδητοποιώ ότι έχω συμβιβαστεί, και όχι μόνο μια φορά αλλά συνεχώς και αδιαλείπτως. Έχω συμβιβαστεί κατά καιρούς με μέτριες δουλειές, με μέτριες φιλίες, με μέτρια συναισθήματα , με μια μέτρια ζωή και τελικά με μια μέτρια «ευτυχία» που μου προσφέρεται απλόχερα και δεν την θέλω αλλά ουσιαστικά δεν κάνω και τίποτα για να την αλλάξω.
Μου φαίνεται ότι τελικά δεν χρειάζεται να μπούμε σε καθιερωμένα καλούπια για να χαρακτηριστούμε μικροαστοί. Τα καταφέρνουμε μια χαρά και με τις καθημερινές μας επιλογές αλλά και την καθημερινή μας ανοχή. Τις εύκολες λύσεις που επιλέγουμε, το «βόλεμα» που επιδιώκουμε, άλλος περισσότερο κι άλλος λιγότερο αλλά παράλληλα και την παθητικότητα με την οποία αντιμετωπίζουμε καταστάσεις που μας αφορούν άμεσα και θα μπορούσαμε να τις αλλάξουμε αλλά δεν το κάνουμε είτε από δειλία, είτε από ντροπή είτε επειδή ούτε καν μας περνάει από το μυαλό ότι «μπορεί να γίνεται κι αλλιώς». Πριν βιαστούμε να χαρακτηρίσουμε κάποιον «ανθρωπάκι, μικροαστό, παρτάκια, βολεμένο» ή οτιδήποτε άλλο καλό θα ήταν να ρίξουμε πρώτα μια ματιά στον καθρέφτη μας και να αναρωτηθούμε πόσο και αν τελικά διαφέρουμε επί της ουσίας από όλους αυτούς.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
9 σχόλια:
Νομίζω ότι είναι δεδομένο. Για να κρίνεις και να στηλιτεύσεις μια συμπεριφορά την εντοπίζεις πρώτα στον εαυτό σου. Που είναι το πρόβλημα;
Το ποστ σου μου άφησε την εντύπωση:
"Πάψτε να είστε υποκριτές, όλοι είμαστε μικροαστοί, επομένως μην κατηγορείτε ο ένας τον άλλον.."
Εξ άλλου το έχουμε πει: Δεν υπάρχουν μικροαστοί και μη. Απλά μικροαστοί συνειδητοποιημένοι και μη.
Πραγματικά πιστεύειες πως όλοι κάνουμε αυτοκριτική πριν κατηγορήσουμε κάποιον για κάτι? Δε νομίζω.
πώς αλλιώς θα καταλάβουμε για τι τον κατηγορούμε;
Όταν πω για μία ότι είναι χοντρή, ξέρω πόσο άσχημο είναι να έχεις περιττά κιλά...
Άγγελε,
αλήθεια διαφωνώ ότι υπάρχουν μόνο συνειδητοποιημένοι ή μη μικροαστοί. Πιστεύω ότι υπάρχουν και άνθρωποι που έχουν ξεφύγει από το τριπάκι του μικροαστού και είναι άρχοντες του εαυτού τους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε σε εκείνους μικρές στιγμές αδυναμίας.
Είσαι πολύ σωστός ωστόσο στο ότι καλό και πρέπον είναι να κάνουμε πρώτα την κριτική μας (φανερά, και όχι μόνο για να ηρεμεί ο εαυτούλης μας σε ιδιωτικό επίπεδο ότι τηρούμε τους 'κανόνες') και έπειτα να σχολιάζουμε.
Ξένια,
όταν πρωτοάρχισα να δουλεύω μου έδωσαν δύο συμβουλές δύο διαφορετικοί άνθρωποι, τους οποίους έχω σε εκτίμηση.
Η πρώτη ήταν ότι για να αλλάξεις μία κατάσταση, πολλές φορές πρέπει να γίνεις μέρος αυτής, με τη διαφορά ότι αντί να αφήσεις να σε αποροφήσει οφείλεις να πράττεις αδιάβλητα και ορθά. Αν όλοι (ή οι περισσότεροι) το κάνουν, τότε και η κατάσταση σιγά σιγά θα αλλάξει.
Η δεύτερη ήταν ότι ο συμβιβασμός είναι αναγκαίος. Αλλά φρόντιζε το κέρδος σου να είναι μεγαλύτερο από το συμβιβασμό σου, και πάντα να συμβιβάζεσαι για να πετύχεις κάτι που πραγματικά επιθυμείς, που συμβαδίζει με την ηθική σου και που δεν βλάπτει εσκεμένα και εις γνώσιν σου συνανθρώπους σου.
Ακολουθώντας τα τουλάχιστον οι πράξεις μου και η συνείδησή μου δεν έχουν πάρει διαζύγιο.
ΥΓ. Δυστυχώς δεν θυμάμαι τα ακριβή λόγια αυτών των ανθρώπων, έχουν περάσει και πάνω από 5 χρόνια. Για την ιστορία όμως πρόκυται για τον πατέρα μου, ο οποίος κατά τη γνώμη μου κατάφερε να χτίσει μία ζωή σύμφωνα με τις ηθικές του αξίες και να αλλάξει τον ένα τομέα που παρέκλινε, όταν το διαπίστωσε αυτό, και για μια καθηγήτριά μου, η οποία επίσης νιώθω ότι κατάφερε να μετατρέψει τις ώρες διδασκαλίας της σε ώρες πραγματικά χρήσιμες για τους φοιτητές της και την ίδια και να μην επαναπαυθεί στο γνωστό 'βόλεμα' του καθηγητή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης...
Ξέφυγε λίγο. εγώ απλά είπα ότι συχνά συμβιβαζόμαστε χωρίς να το καταλαβαίνουμε και βαφτίζουμε το συμβιβασμό, επιλογή. Και βέβαια συμφωνώ ως προς το ότι η αυτοκριτική πρέπει να προηγείται αλλά δεν πιστεύω ότι αυτό γίνεται πάντα κι από όλους.
τότε πρέπει να τεθούν όρια. τι είναι συμβιβασμός και τι επιλογή.
π.χ. Μ'αρέσει η Αντζελίνα Τζολί. Τα φτιάχνω με την Καιτούλα που μου τη θυμίζει.
Συμβιβάστηκα επειδή δεν κυνήγησα την Τζολί ή επέλεξα ανάμεσα σε άλλες που δεν τις έμοιαζαν;
Τον συμβιβασμό τον αντιλαμβάνομαι από το γεγονός ότι μου αδειάζει τις μπαταρίες και δεν έχω διαθεση να τον συνεχίσω.
Απο εκεί μέχρι την αλλαγή των συνηθειών και του τρόπου επιλογής προσώπων και καταστάσεων υπάρχει ...
απόσταση!
Δεν το θεωρώ κακό να συμβιβάζεται κάποιος με κάποια πράγματα. Αν είσαι ανοικτόμυαλος κι αν ο συμβιβασμός δεν σε θίγει θανάσιμα, όλα καλά. Αλλά αν φτάσεις στο σημείο να συμβιβάζεσαι με κάποιον για να τον ευχαρίστεις και μόνο τότε ζεις αλλουνού ζωή. Γι'αυτό πρέπει να έχεις και κάποιον για να σου το θυμίζει που και που. Αν τα κάναμε όλα τέλεια από μόνοι μας θα είμασταν μόνοι μας. Ο καθρέπτης καλός είναι αλλά κρύβει και πολλά. Επειδή εμείς δεν θέλουμε να τα δούμε.
Δημοσίευση σχολίου