Χτες το βράδυ τα λέγαμε λίγο με το φίλο μου τον Optimus Prime (πως σας φαίνεται; με τις σκιούλες του κομπλέ ε; -κανα 2,5 ωρο μου πήρε...) καθότι πιο παλιός και πιο σοφός να μου πει καμια γνώμη... Τι κάνουμε μετά τα 25;- Αρχίζουμε να θωρακίζουμε επαγγελματικά τις σπουδές μας;
- Κυνηγάμε τα ταλέντα μας;
- Ξεκινάμε κάτι τελείως καινούργιο που μας ενθουσιάζει;
- Πιάνουμε μια ημιαπασχόληση και βλέπουμε;
- Ξεκινάμε ένα γύρω του κόσμου παίζοντας κιθάρα και κάνοντας street art όπως αυτά τα ατομάκια στην Ερμού αυτές τις μέρες και γνωρίζουμε κουλτούρες και πολιτισμούς;
Ο Optimus προβληματίστηκε... Δεν τον απασχολούσαν αυτά. Μέλημά του η προστασία του σύμπαντος από τους decepticons..Πόσο τον ζηλεύω...
7 σχόλια:
Γινόμαστε 26!!! Άσε ρε Άγγελε αυτός ο προβληματισμός δεν σε βγάζει πουθενά. Βασικά πάντα ασχέτως την ηλικία σου πρέπει να κάνεις αυτό που θέλεις, αυτό που σου λέει η καρδούλα σου. Θες να ξεκινήσεις να παίζεις κιθάρα ή οτιδήποτε άλλο όργανο στην Ερμού, επειδή έτσι ξύπνησες μια μέρα και είχες όρεξη να το δοκιμάσεις, γιατί όχι? Πάντα να ρωτάς γιατί όχι, κι όχι γιατί να το κάνω τώρα που πέρασα τα 25? Σιγά τα αυγά λες και εκεί πια τελειώνει η ζωή. Για παράδειγμα θα αναφέρω ένα μουσικό συνθέτη τον Anton Bruckner(1824-96), ο οποίος κατάφερε να κερδίσει ισάξια μια θέση στην ιστορία της μουσικής, παρόλο που η εξέλιξή του ως μουσικός συνθέτης ήταν πολύ αργή. Ήταν 40 χρονών όταν συνέθεσε την πρώτη του "Λειτουργία σε Re-". Δεν ήταν δηλαδή παιδί θαύμα όπως ήταν οι περισσότεροι που γίνονταν γνωστοί εκείνη την εποχή. Από τα 40 του κι έπειτα συνέθετε αδιάκοπα μέχρι το θάνατό του. Που για 'μένα σημαίνει ότι μέχρι το θάνατό σου θα αναζητάς ποιο είναι αυτό που θα σε κάνει ευτυχισμένο, που θα σου δίνει ένα λόγο για να προχωρήσεις παρακάτω και να νιώθεις ικανοποίηση. Μπορεί να αλλάζει κατά την πορεία, ανάλογα με το τι ανάγκες έχεις κάθε φορά.
Άρα είναι άκυρο αυτό που γράφω στην αρχή, ότι αυτός ο προβληματισμός δεν σε βγάζει πουθενά. Κάπου σε βγάζει αυτό είναι σίγουρο.
...Μ'αρέσουν αυτές οι περιπτώσεις ανθρώπων που δεν εγκαταλείπουν ποτέ και ξεκινούν μια νέα ζωή ακόμα κι αργά..
Ωρίμασε λίγο ρέ!!!! Ακόμα με τρανσφόρμερς παίζεις?
Πάω να παίξω με τους νέους γεννήτσαρους του μπαμπά μου. Θα τους βάζω να λένε οτι οι μανάδες των ελλήνων είναι πουτάνες και θα πέφτω κάτω απο τα γέλια! ΧΑΧΑ
Μπα, βαριέμαι πάλι τα ίδια. Πάω να παίξω με τη Barbie μου.
Συμφωνώ με eroulini. Δεν υπάρχει όριο ηλικίας σε αυτό που γουστάρεις πραγματικά να κάνεις.Αν υπάρχει κάτι που θα σε σταματήσει να ασχολείσαι με αυτό που θες, αυτό ειναι μόνο μια καινούργια,πιο ενδιαφέρουσα απασχόληση. Angel, δεν ειναι μόνο οι σπουδές και τα πτυχία αυτά που(και καλά) αξίζουν σε αυτή τη ζωή. Μάλλον αυτά προσφέρουν στην βελτίωση της βιτρίνας του καθένα απο εμάς. Θεωρώ οτι αξίζει πολύ περισσότερο αυτό που αισθάνονται όλοι αυτοί οι κιθαρίστες και λοιποί πλανώδιοι(όσοι το αισθάνονται εν πάσει περιπτώσει) που δεν ειναι άλλο απο την ικανοποίηση(μην πω ευτυχία που ειναι βαριά κουβέντα)του να κάνουν αυτό που ευθυγραμμίζεται με αυτό που πραγματικά ειναι.
Υ.Γ.Happy feet rules
Ξέχασα να αναφέρω,οτι ο robotech fucks and beats.Μόνο εγώ παρατηρώ οτι σχεδιάζεις εκπληκτικά άραγε;;;
Αλήθεια εσύ το ζωγράφισες αυτό? Μπράβο! Θα συμφωνήσω με αυτό που είπε ο Κώστας, ότι τα πτυχία και οι σπουδές απλά είναι για τη βελτίωση της βιτρίνας μας, ή ακόμα καλύτερα για να έχουμε να γράψουμε κάτι στο βιογραφικό με την ελπίδα ότι κάποτε θα προσληφθούμε. Πάντως επειδή σε έχω κόψει ότι είσαι κι εσύ άνθρωπος που καταπιάνεσαι με πολλά πράγματα, και γενικά έχεις διάφορες ανησυχίες, να ξέρεις ότι δεν είσαι ο μόνος και δεν χρειάζεται να σταματήσεις ποτέ να ικανοποιείς αυτές σου τις ανάγκες.
Δημοσίευση σχολίου