Προκαλώντας τη βροχή

Ξαπλωμένη με αγκαλιά το τσαλακωμένο μου πάπλωμα, έχω παραιτηθεί από τη συνειδητή επεξεργασία των σκέψεων μου και κάποια συναισθήματα μόνο έχουν παραμείνει να στοιχειώνουν το μυαλό μου. Σύντομες ριπές δυνατού μπλε φωτός μονάχα με ενοχλούν, όπως είμαι βυθισμένη στον απόηχο της τρικυμίας που κόπασε στο μυαλό μου. Αρχίζει να βρέχει δυνατά και ακούω τις στρατιές των σταγόνων που χτυπάνε στο παραθύρι, πάνω από το κεφάλι μου. Χτυπάνε δυνατά και η βροχή γρήγορα γίνεται χαλάζι που συντρίβεται στο τζάμι μου. Θέλω να ορθώσω το παράστημα μου στην ορμή της βροχής, να λυγίσω τη φορά του νερού στο ορθωμένο σώμα μου. Ακούω τη βουή της βροντής, απόκοσμη, σαν να ακούγεται από παντού. Και θέλω να σπρώξω τον αέρα από τα πνευμόνια μου, να ξυστεί και να στροβιλιστεί στο στήθος μου, να παραμορφωθεί και να εξαναγκαστεί απ'τις φωνητικές μου χορδές σε μία κραυγή πιο δυνατή και πιο βροντερή από τους ήχους της καταιγίδας. Θέλω να τρομάξω την καταιγίδα με ένα αλύγιστο βλέμμα, με μία εκκωφαντική κραυγή. Θέλω να τη νικήσω με τη δύναμη μου, σα να'μαστε και οι δύο θεριά και όχι αυτή μία άψυχη δύναμη και εγώ ένα ανήμερο παιδί.
Όπως μένω ξαπλωμένη, περνά από τη μέση μου ένα ρεύμα δροσερού αέρα, σαν κρυστάλλινο νερό από ρυάκι, σαν αγίασμα, που ξεπλένει την οργή μου, καθαρίζει την ψυχή μου.