Πως ήταν η μέρα σου? part II

Είναι 9:20 το πρωί και θα έπρεπε να είμαι στο εργαστήριο. Αποφάσισα να ελαφρύνω το φόρτο εργασίας μου για σήμερα και αποφάσισα να μην κάνω τα μισά από τα πειράματα που είχα προετοιμάσει (άρα μία χαμένη ώρα προετοιμασίας χθες και..). Να πάει να γαμηθεί -λέω στον εαυτό μου. Χρειάζομαι λίγο χρόνο για τον εαυτό μου. Σκέφτομαι, από τις 6 το πρωί που ξύπνησα. Τα βάζω με τον εαυτό μου για το πάθος που μου έχει στερέψει. Νιώθω μία αποστροφή και μία αγανάκτηση, για τον εαυτό μου, για τον κόσμο τριγύρω μου. Για την καταραμένη ιστολογία που θα έπρεπε να παίζω στα δάχτυλα. Για όλα όσα θα ήθελα να κατέχω και δεν κατέχω. Τι θα μπορούσα να καταλαβαίνω, να νιώθω, να σκέφτομαι, αν ήξερα πραγματικά τι είναι ο Balzac ή ο Shakespeare. Πως θα αντιδρούσα άραγε στις φωτογραφικές συλλογές του Roy Stuart, που έχουν κερδίσει το ενδιαφέρον, ας το πούμε, του Άγγελου. Γιατί όλη αυτή η αδράνεια? Που σκάλωσε η περιεργεία μου? Που παγιδεύτηκε το μεράκι μου? Αρνούμαι να αλλάξω την εικόνα που έχω στο μυαλό μου για τον εαυτό μου. Εξακολουθώ να πιστεύω στις δυνάμεις μου, που τις έχω φανταστεί να γίνονται γενεσιουργός δύναμη αρκετές φορές.