Τέταρτη σειρά απ'την αρχή. Άραγε τέτοια συναισθήματα είναι στη φύση του ανθρώπου; Τα δεχόμαστε ως φυσιολογικά και προσπαθούμε να βγάλουμε κάτι θετικό απ'αυτά; Ή είναι μια βαθειά συνειδητοποίηση του κόσμου και αναπόφευκτα μας παρασέρνει στην απραξία;
Μπορεί βέβαια το κείμενο απλά να αντικατοπτρίζει την ιδιοσυγκρασία ενός ποιμενικού και αδιάφορου πολιτιστικά λαού, αλλά ας μη σταθούμε εκεί... Αυτή η φράση μιλάει μέσα μας;
Υ.Γ. Όχι δεν είμαι προβληματισμένος... Απλά για επίδειξη γνώσεων άνοιξα το ποστ...
3 σχόλια:
ευτυχώς που το παραδέχτηκες επιτέλους γιατί δεν έπειθες ούτως ή άλλως.
Δεν έπειθα ε; Χα. Πόσο λίγο με ξέρετε τελικά...
Σκύψε ευλογημένη....
Δημοσίευση σχολίου