Τόσες μέρες σας βλέπω να ποζεριάζεστε ανούσια. Ας ποζεριαστώ και εγώ λοιπόν τώρα αλλά με τρόπο διαφορετικό. Θα χρησιμοποιήσω ποιόν άλλο, παρά τον Albert Camus που στο "L’ homme revolté" λέει κάτι που ίσως το βρείτε ενδιαφέρον ίσως και όχι. Αξίζει να του ρίξετε μια ματιά... μπορεί να βγάλει πράγματα από μέσα σας (και καλά...):
“Στο μεταξύ να το πρώτο βήμα προόδου που κάνει μια σκέψη ποτισμένη από το παράλογο και τη φαινομενική στειρότητα του κόσμου, όταν την οδηγεί το πνεύμα της εξέγερσης. Στην παράλογη εμπειρία ο πόνος είναι ατομικός. Από την στιγμή που ξεκινάει η εξέγερση απόχτα συνείδηση πως είναι συλλογικός, γίνεται περιπέτεια για όλους. Άρα η πρώτη πρόοδος ενός πνεύματος κυριευμένου από το παράδοξο είναι να αναγνωρίσει ότι μοιράζεται αυτό το παράδοξο με όλους τους ανθρώπους και ότι η ανθρώπινη πραγματικότητα στο σύνολο της, υποφέρει για αυτή την απόσταση ανάμεσα στο άτομο και στον κόσμο. Η αρρώστια ενός μόνο ανθρώπου γίνεται συλλογική επιδημία. Στην καθημερινή μας δοκιμασία η εξέγερση παίζει τον ίδιο ρόλο που παίζει το cogito στον τομέα της σκέψης: είναι η πρώτη ένδειξη. Αυτή όμως η ένδειξη βγάζει τον άνθρωπο από την μοναξιά του. Είναι ένας κοινός τόπος που θεμελιώνει την πρώτη αξία σε όλους τους ανθρώπους: επαναστατώ άρα υπάρχουμε…”
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
8 σχόλια:
Συγγνώμη αλλά τι είναι η απόχτα;
Προσωπικά, Camus (προφέρεται Καμί, αλγερο-Γαλλάκι είναι) δεν έχω διαβάσει ποτέ. Επειδή όμως πιστεύω ότι όταν διαβάζουμε κάτι, καλό είναι να γνωρίζουμε έστω και ελάχιστα το context στο οποίο γράφτηκε, παραθέτω εδώ δύο-τρία ενδιαφέροντα πράγματα που βρήκα.
Πολλή από την δουλειά του Camus περιστρέφεται γύρω από το 'παράλογο' (absurd). Ο Camus δεν προχώρησε ακαδημαϊκά επειδή έμαθε ότι πάσχει από φυματίωση.
[άλλο κεφάλαιο: Η φυματίωση προκαλείται από ένα βακτήριο, επηρρεάζει κύρια τους πνεύμονες, αντιμετωπίζεται με αντιβιωτικά (όπως όλες οι αντιμετωπίσημες βακτηριακές μολύνσεις) τα οποία προφανώς δεν υπήρχαν την εποχή εκείνη. Η φυματίωση μπορεί να βρίσκεται σε αδρανή μορφή και κάποια στιγμή να ενεργοποιηθεί και να σε σκοτώσει (περίπου 10% των περιπτώσεων μόλυνσης με φυματίωση εξελίσσονται σε ασθένεια)].
Ο Camus λοιπόν ήξερε ότι η ασθένειά του θα τον σκότωνε (πέθανε σε αυτοκινητιστικό τελικά). Φιλοσοφικά δεν ασχολήθηκε ποτέ με το 'παράλογο', ούτε το όρισε. Ασχόληθηκε όμως με τη βίωση του 'παραλόγου'.Δε του άρεσε η αναφορά στο πρόσωπό του ως ο φιλόσοφος του παραλόγου. Ουσιαστικά το παράλογο είναι η ασυμφωνία των όσων θέλεις από τη ζωή με το τίποτα που παίρνεις από αυτή. Από ότι καταλαβαίνω απαρνούνταν την προβολή των ανθρώπινων επιθυμιών στη θρησκεία και την ύπαρξη ανώτερης αλήθεια και υποστήριζε το συμβιβασμό με το παράλογο. Αγαπούσε τη ζωή και πίστευε στο μεγαλείο και την αξία της ανθρωπότητας. Το L'Homme Revolte είναι η πολιτική πλευρά των ανθρωπιστικών πιστεύω του. Εναντιονότανε στο ολοκληρωτικό καθεστώς του Σταλινισμού. Ο Camus πίστευε θερμά στην αξία της ανθρώπινης ζωής και δε δικαιολογούσε τη δολοφονία ούτε στο φως της επανάστασης ενάντια στην αδικία. Το L'Homme Revolte έγινε η αιτία δημόσιας διαμάχης και οριστικής σχάσης μεταξύ του μετριοπαθή πολιτικά Camus και του εξτρεμιστή Sartre.
Αν και αυτή είναι η πιο άθλια εισαγωγή που μπορείτε να βρείτε για τον Camus, καθώς γράφτηκε από έναν αδαή, ελπίζω αν το διαβάσατε να σας κίνησε τουλάχιστον το ενδιαφέρον να το ψάξετε μόνοι σας.
Αδαή anonymous!
Να σε διαφωτίσουμε:
Όταν κάποιος κρατά μία απόχη τη νύχτα, τότε λέμε ότι αυτός απόχτα.
Κατάλαβες?
Από-χη + νύ-χτα = απόχτα
Και σε παρακαλούμε να μας ρωτάς και άλλες τέτοιες ενδιαφέρουσες ερωτήσεις. Δε μπορείς να φανταστείς πόσο εκτιμούμε τη συνεισφορά σου. Πάντα στη διάθεσή σου.
εμπρος στον δρόμο που άνοιξε ο αντώνης!ειρηνοποιέ φλωράκη τι θα κάναμε χωρίς εσένα?
Επίσης αετομάτη φίλε μου ανώνυμε, οφείλω να σε προειδοποιήσω. Η 'απόχτα', συχνά μπερδεύεται με το 'απωωωωωωώχ!τα', που είναι να αποκτάς κάτι με μόχθο. Να προσέχεις να μη μπερδευτείς, ε?
Επίσης αγαπημένε μου Αντώνη,
Αν το απόσπασμα που μας έγραψες εδώ δεν έχει βγάλει από κανέναν τίποτα, τι συμπεραίνεις? Ότι ένα κείμενο χάνει τη σημασία του έξω από το συγκεκριμένο κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον στο οποίο γράφτηκε (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αίρεται η διαχρονικότητα του)? Ότι χάνει τη σημασία του έξω από το context μιας συγκεκριμένης συζήτησης? Ότι ένα απόσπασμα μπορεί να άποκτήσει πολλές ερμηνείες ανάλογα με το context του ατόμου που το διαβάζει? Ότι μερικές δυστυχισμένες υπάρξεις χάνουν κάθε έκφανση του κειμένου, ανεξάρτητα από το οποιοδήποτε context?
Και για να γίνω και εγώ σπασικλάκι (υπομονή, σε πέντε περνάει το λεωφορείο μου και θα με ξεφορτωθείτε επιτέλους), υποθέτω ότι το πρωτότυπο γράφει cognito και όχι cogito.
Ο Καμύ εδώ γράφει cogito αντιπαραβάλλοντας το Καρτεσιανό Cogito ergo sum (Σκέφτομαι άρα υπάρχω) με το δικό του "επαναστατώ άρα υπάρχω". Πάντως μην ανησυχείς σπασικλάκι δεν έγινες...
Δημοσίευση σχολίου