Αφετηρία 230... Ο οργισμένος Γορτύνιος οδηγός αφηγείται την ιστορία της ζωής του σε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι επιβατών. Είχαν τη φινέτσα παλιών πρωτευουσιάνων και άκουγαν στωικά τη νευρώδη περιγραφή του οδηγού με την κλασσική τραχειά φωνή και το υγρό ιδίωμα στην προφορά του (Ομόνjοια, πλjηρωνjει, καταλαβαίνετε).
-Εμείς στην οικογένεια δεν πάσχουμε από τίποτε παρά από νέυρα! έλεγε ο οδηγός και αφηγούνταν περιστατικά από την οδηγική του καριέρα που τον έκαναν να βγαίνει εκτός ελέγχου και να παραλογίζεται.
-Α.., εμείς παίρνουμε χάπι υπέρτασης εδώ και τριάντα χρόνια! απάντησε ο ηλικιωμένος άνδρας ετών 87 και τον έγραψε κανονικά αλλά ο οδηγός συνέχισε να λέει και να λέει για ένα συνάδελφό του που δεν τον πιάνjει το μάτι σου μεν, αλλά όταν νευριάσε πλάκωσε έναν δίμετρο (μέχρ'κjα πάν'!!) και παύθηκε για έξι μήνες και τέτοια...
Ελληνικός νεοσουρρεαλισμός σε όλο του το μεγαλείο κάτω από το σεπτό βράχο της Ακρόπολης, ώρα 20:17...
5 σχόλια:
ειναι η μαγεια της Αθηνας Αγγελε, ελπιζω μονο σε καποιο αλλο blog να μην γραφει καποιος αλλος για δικες μας γραφικες κουβεντες στο da luz!!χεχε!!
Γιατί όχι; Πλάκα θα χε.
Άγγελε είσαι μαλάκας
βλέπεις τι εννοώ; Πρόσεχε!!
fteri eisai mia thea, gomenara kai exipni..se goystaro kai se thaymazo..
Δημοσίευση σχολίου